ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΗ ΖΩΗ

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΤΗ ΖΩΗ

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012. ΘΕΜΑ

Οι Yianneis κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους ομώνυμο δίσκο και, με αφορμή την παρουσίασή του, καλούν αγαπημένους φίλους κι εξαιρετικούς μουσικούς επί σκηνής.
Κείμενο: Ειρήνη Σουργιαδάκη Φωτογραφίες: Σταύρος Πετρόπουλος

«Θα προτιμούσα ό,τι γράψεις σε σχέση με το live να μπει μέσα σε παρένθεση», μου λέει ο Λάμπρος Φιλίππου των Yianneis, καθώς συνεχώς η συζήτησή μας ξεφεύγει από την επικείμενη συναυλία τους στις 3 Μαρτίου στο Gagarin 205 (Λιοσίων 205) και πηγαίνει στην ελληνική πραγματικότητα και στα πρόσφατα γεγονότα της Κυριακής. Τον συνάντησα για τη συνέντευξη - αφού είχε προηγηθεί η αποτροπή κάποιου γνωστού: «Μην ακούσεις ποτέ Yianneis, είναι φριχτοί!» Του το λέω και γελάμε. Η αλήθεια είναι πως τελικά τους άκουσα και κάθε άλλο παρά φριχτοί μου φάνηκαν. Μάλιστα το κομμάτι τους “I think I’m in love” έγινε ένα από τα αγαπημένα μου αυτές τις μέρες. Μάλλον η σωστή λέξη για αυτό που κάνουν είναι «ειλικρινές». Και γύρω από αυτό το θέμα της αλήθειας στην έκφραση και την καθημερινότητα κινήθηκε μεγάλο μέρος της κουβέντας μας.

«Ημουν ταχυδρόμος για μία σχεδόν δεκαετία εδώ, στα Εξάρχεια. Παραιτήθηκα πριν από δυο μήνες», αναφέρει ο Λάμπρος, ο οποίος μεταξύ άλλων στο πρόσφατο παρελθόν έχει αποσπάσει ένα πρώτο βραβείο στο Φεστιβάλ Τραγουδιού της Θεσσαλονίκης και έχει επίσης εργαστεί ως ηθοποιός με σκηνοθέτες όπως ο Μιχαήλ Μαρμαρινός. Το 2008, επιστρέφοντας από ένα φεστιβάλ στη Βαρσοβία όπου είχε βρεθεί με τον τελευταίο για το έργο «Πεθαίνω σα χώρα» του Δ.

Δημητριάδη, ο Νίκος Ζαδές τού είπε: «Κάνουμε μια μπάντα;» Ετσι, πραγματοποιήθηκε μια ιδέα που -καθώς φαίνεται- ετοιμαζόταν για καιρό μέσα στον καθένα τους και κατέληξε στην παρούσα σύνθεση των Yianneis με τον Λάμπρο (φωνητικά), τον Νίκο Ζαδέ (φωνητικά, πιάνο, ακορντεόν, kaossilator pro), τον Νικήτα Κίσσονα (κιθάρες, γιουκαλίλι), τον Δημήτρη Πετράκη (φλάουτο, δεύτερα φωνητικά, ταραμπούκα), τον Ilya Algaer (κοντραμπάσο, φωνητικά) και τον Αρη Καλλέργη (τύμπανα, δεύτερα φωνητικά). «Μια φίλη επέμενε να της πω πώς θα λέγεται η μπάντα. Δεν είχαμε σκεφτεί ακόμα κάτι. Αντιδρώντας στην επιμονή της και χωρίς να το πολυσκεφτώ είπα: ‘Γιάννης θα λέγεται, εντάξει;’». Κι έμεινε. Βέβαια, επειδή ο Γιάννης δεν είναι ένας αλλά έξι, το όνομα γράφτηκε στα λατινικά και στον πληθυντικό αριθμό.

Performers και Transformers

«Προσπαθούμε να είμαστε σωστοί τεχνικά και συνεπείς στις τέχνες που έχουμε επιλέξει να υπηρετούμε», σημειώνει ο Λάμπρος. Γιατί οι Yianneis δεν είναι μόνο μουσική. Είναι υποκριτική, είναι εικαστικά, ποίηση· είναι όλα μαζί. «Performance δηλαδή», τον προλαβαίνω, αλλά κομπιάζει. Μου εξηγεί πως δεν τους αρέσει να χαρακτηρίζουν με μία λέξη αυτό που κάνουν, πως γενικότερα αποφεύγουν τους χαρακτηρισμούς - όπως άλλωστε κάνουν και με το είδος της μουσικής τους.
Πόσο αληθινός μπορεί να είναι κανείς όταν βρίσκεται πάνω στη σκηνή; «Ας πούμε πως υπάρχουν οι performers και οι transformers», χαριτολογεί φαινομενικά, αλλά μιλάει σοβαρά. Και μου δίνει έναν πρώτο ορισμό: «Performer είναι αυτός που επιτελεί έργο επί σκηνής ή επί ζωής, αν το σκεφτείς καθημερινά performers είμαστε όλοι. Transformer είναι αυτός που μετατρέπεται σε κάτι μόνο για να είναι κάτι, ψεύτης δηλαδή».

Η εντύπωση που σχηματίζω είναι πως έχουν μελετήσει πολύ το καθετί που κάνουν, σπεύδει όμως να με διαψεύσει: «Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους, αλλά δυστυχώς δεν έχω διαβάσει πολύ. Εχω πολύ συχνά απορίες, για παράδειγμα -μια και μιλάμε για επικαιρότητα-, δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει ‘πολιτικό άσυλο’ ή ‘δακρυγόνο’. Θα ήθελα κάποιος να μου εξηγήσει».

Yianneis και Ελένη

«Τους Yianneis τους είδα τυχαία σε ένα live τους πριν από ένα χρόνο», αφηγείται η Ελένη Μπούκλη, που με την παρουσία και τη φωνή της θα τους συνοδεύσει στη συναυλία στο Gagarin. Πρώτα γνώρισε τον Λάμπρο, με τον οποίο έκανε και την προετοιμασία της για να μπει στη δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών, όπου φοιτά. «Τους υπόλοιπους Yianneis τους είχα ‘γνωρίσει’ πριν καν τους γνωρίσω! Μοιάζουν να συνθέτουν ένα άτομο. Δεν μπορώ να φανταστώ τον έναν χωρίς τον άλλον».

Εκτός από την Ελένη, στο Gagarin θα εμφανιστούν μαζί τους οι Γιαροσλάβ Τόκαρεβ (βιολί), Γιάννης Ρωμανός (βιόλα) και Αλέξανδρος Χαραλάμπους (τσέλο). Για την Ελένη τα live είναι κάτι άλλο: «Κάτι που ακόμα δεν μπορώ να το εξηγήσω. Απλά αφήνω τον εαυτό μου ανοιχτό να δεχτεί όλο τον πανικό, όλη την τρέλα, όλη την ομορφιά, όλη τη χαρά ή/και όλη την ηρεμία».

Οργανώνουν μια γιορτή για τους ίδιους και το κοινό. Συνθέτουν ήχους, στίχους, χρώματα, κινήσεις. Δεν μιλάνε για τη βία. Μιλάνε για την αλήθεια - για πολλούς από εμάς αυτό μπορεί να είναι βίαιο. «Αν απαγορευόταν κάθε μορφή τέχνης για έξι μήνες, τότε αυτός που θα έβγαινε σε μια σκηνή έπειτα από ένα τέτοιο διάστημα σιωπής δεν θα μπορούσε παρά να πει αλήθειες».

Το ομώνυμο πρώτο CD των Yianneis μπορείτε να το βρείτε στο βιβλιοπωλείο Ιανός (Σταδίου 24) και σε μικρά δισκοπωλεία σε όλη την Ελλάδα.
Το live στο Gagarin 205 στις 3 Μαρτίου ξεκινάει στις 9:30 μμ. Η διάρκειά του θα ξεπεράσει τις δύο ώρες, με ένα μικρό διάλειμμα στη μέση (που δεν συνηθίζεται).
Επισκεφτείτε τους στο επίσημο site τους www.yianneis.com, ακούστε τους και ανακαλύψτε τη μαγεία ενός δίσκου-παζλ γεμάτου μυστικά.

Social Bookmarks

Σχόλια (0)

Αφήστε σχόλιο

Υποβάλετε σχόλια ως guest.

Ακύρωση Υποβολή σχολίου...