ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ

Με τη μετανάστευση καταπιάνεται το επιτυχημένο συγγραφικό δίδυμο Θανάσης Παπαθανασίου-Μιχάλης Ρέππας στην καινούργια του παράσταση «Πατρίδες» που ανεβαίνει στις 22 Φεβρουαρίου στη Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου. Το έργο βασίζεται σε πηγές, αλλά και πραγματικές μαρτυρίες ανθρώπων που μετανάστευσαν. «Προσπαθήσαμε να αντιμετωπίσουμε αυτό καθαυτό το θέμα του μετανάστη. Οχι όπως τον αντιλαμβανόμαστε εμείς. Οπως αντιλαμβάνεται ο ίδιος τον εαυτό του. Για αυτό και στραφήκαμε σε ένα τελείως διαφορετικό τρόπο γραφής από αυτό που συνηθίζαμε μέχρι σήμερα», σημειώνουν οι συγγραφείς και σκηνοθέτες.
Παίζουν οι: Μπακάρ Χουσεΐν Αλ Μπακάρ, Βαγγελιώ Ανδρεαδάκη, Θανάσης Ευθυμιάδης, Αρίφ Μουχαμάντ Ιργάν, Σταύρος Καραγιάννης, Ελένη Κοκκίδου, Παναγιώτης Τσεβάς (ο οποίος έχει επιμεληθεί τη μουσική), Ταξιάρχης Χάνος, Μπερκάτ Χοσεïνί.

Ολόκληρο το σημείωμα των δύο σεναριογράφων:

“Με το έργο «Πατρίδες» προσπαθήσαμε να αντιμετωπίσουμε αυτό καθ’ εαυτό το θέμα του μετανάστη. Όχι τον μετανάστη όπως τον αντιλαμβανόμαστε εμείς. Τον μετανάστη όπως αντιλαμβάνεται ο ίδιος τον εαυτό του. Γι’ αυτό στραφήκαμε και σε ένα εντελώς άλλο τρόπο γραφής από αυτόν που συνηθίζαμε μέχρι σήμερα. Μαζεύοντας αυθεντικό υλικό από διάφορες πηγές στήσαμε ένα έργο «ντοκουμέντο», όπου δεν γράψαμε ούτε μια λέξη επινοημένη από μας. Διαλέξαμε και μοντάραμε αποσπάσματα από πραγματικές μαρτυρίες ελλήνων και ξένων μεταναστών από βιβλία, συνεντεύξεις και αδημοσίευτες μαρτυρίες και στήσαμε μια βιογραφία. Όλα τα ετερόκλητα κομμάτια που ερμηνεύονται από τους εννέα ηθοποιούς του θιάσου (μέσα από τα αντιφατικά επιμέρους ατομικά χαρακτηριστικά) συνθέτουν ουσιαστικά την ιστορία ενός ανθρώπου. Του ανθρώπου που ξεριζώθηκε.

Πατρίδα είναι ο χώρος που περπατήσαμε παιδιά. Στην ηλικία που δεν γνωρίζει ούτε τον χρόνο, ούτε τον θάνατο. Ακόμα κι αυτοί που δεν ταξίδεψαν ποτέ είναι νοσταλγοί γιατί αυτή η πατρίδα λείπει σε όλους. Αυτή η πατρίδα είναι ο πυρήνας και το δυναμό της ύπαρξης μας αλλά όλοι ζούμε πάντα μακριά της. Δεν είναι τα χιλιόμετρα που μας χωρίζουν από την πατρίδα. Όσα χιλιόμετρα και να τρέξεις ποτέ δεν θα γυρίσεις στην παλιά σου γειτονιά. Το σπίτι άλλαξε. Οι γείτονες γέρασαν. Τίποτα δεν είναι ίδιο. Δεν υπάρχει επιστροφή. Γιατί δεν είναι ο χώρος που μας χωρίζει απ’ την πατρίδα αλλά ο χρόνος. Ο χρόνος μας ξενιτεύει. Και ο νόστος μένει πάντα όνειρο ανεκπλήρωτο. Είμαστε όλοι μετέωροι σε ένα κόσμο παράλογο και ακατανόητο. Είμαστε όλοι μετανάστες.”