ΤΑ ΣΙΝΕΜΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΟΥΝ «ΚΛΕΙΣΤΟΝ»

Σήμερα η συγκεκριμένη στήλη δεν θα ασχοληθεί με ταινίες που μιλούν για την Αθήνα, αλλά με αίθουσες που μιλούν στην Αθήνα ή μάλλον προσπαθούν να μιλήσουν σε μια ολόκληρη χώρα. Την περασμένη Κυριακή μέχρι τις 10 το βράδυ δύο κινηματογραφικές αίθουσες είχαν καεί. Αλλη μία καιγόταν εκείνη την ώρα. Η αφορμή για τη συνήθη δαιμονοποίηση των διαδηλώσεων μόλις είχε βρεθεί. Τα κανάλια και οι περισσότεροι δημοσιογράφοι είχαν βρει την τρύπα που θα τους εξασφάλιζε συγκίνηση, αφορισμούς, αγανάκτηση και βάλθηκαν να μπουν μέσα. «Καταστροφή του πολιτισμού», «κάψιμο της τέχνης», «ακατανόητες λεηλασίες» από τους κουκουλοφόρους. Την επομένη τίποτα δεν είχε καεί πραγματικά. Το Αστυ τη γλίτωσε. Από τις αίθουσες Αττικόν και Απόλλων κάηκε μόνο το φουαγιέ. Πρόκειται για καταστροφή πολλών χιλιάδων ευρώ, απέχει όμως πολύ από την πανικόβλητη αλήθεια των μίντια.

Αναρωτιέμαι αν όλοι αυτοί που «έκλαψαν» με τις κατεστραμμένες αίθουσες -από δημοσιογράφους και πολιτικούς μέχρι πολίτες με ρεσό- έχουν δει ποτέ εκεί ταινία και αν έχουν στηρίξει τον πολιτισμό της χώρας με κάποιον ουσιαστικό τρόπο. Ειδικά στην περίπτωση του Αστυ, οι συγκινημένοι ξεπέρασαν σε αριθμό το σταθερό κοινό του σινεμά. Γιατί λοιπόν τόση στενοχώρια για κάτι που αφορούσε, μέχρι χτες, λίγους; Και κάτι ακόμα: Γιατί τα ΜΜΕ δεν έκαναν τον ίδιο χαμό όταν το Θέατρο Αμόρε και ο κινηματογράφος Αλεξ, παλιότερα, έγιναν σούπερ μάρκετ; Από ό,τι φαίνεται, για μια χώρα που αδιαφορεί για τον πολιτισμό, κάθε σινεμά που θα γράφει «Κλειστόν» θα είναι απλά ένα ακόμα άδειο κτίριο που περιμένει τη δικιά του μεταποίηση: σούπερ μάρκετ, αποθήκη, αφορμή για τηλεοπτικά και πολιτικά συμφέροντα. Ας μας αφήσουν στην ησυχία μας πια!