Τ’ άκουγα παντού όπου πήγαινα: βαριά τα φετινά Χριστούγεννα. Για μένα προτιμότερη ήταν η λέξη «διαφορετικά»...

Η Αθηνά Δεληγιάννη λέει "στο καλό" στους τράνζιτ αθηναίους.

Η Αθηνά Δεληγιάννη καταθέτει την άποψή της για την κρίση του εγχώριου... ερωτισμού!

Η οπτική προσέγγιση της Αθηνάς Δεληγιάννη για τη σχέση μας με το παρελθόν

"Ο Μαραθώνιος της Αθήνας είναι σαν ένας φόρος τιμής στη θέληση. Και αυτή ιδρύει από την αρχή κάτι, δεν διαλέγει μεταξύ υπαρκτών πραγμάτων", αναφέρει η Αθηνά Δεληγιάννη

Ο ένας δηλώνει πως δεν μπορούν να κάνουν οι Ευρωπαίοι χωρίς εμάς. Ο άλλος δηλώνει το εντελώς αντίθετο, ότι κάνουν μια χαρά και χωρίς εμάς. Ενας τρίτος πιο τσατίλας το τραβάει στα άκρα και λέει πως θα ήταν μάλιστα καλύτερα η Ευρώπη χωρίς τους Ελληνες.

Τo ’χω πει πολλές φορές και δεν θα σταματήσω να το επαναλαμβάνω: μισώ την γκρίνια. Είναι για μένα η απόλυτη φρίκη του μικροαστισμού και όσα σημαίνει αυτός, η βαρεμάρα της αδράνειας, η ισοπέδωση του ανίκανου που δεν μπορεί να απολαύσει τη ζωή

Ομολογώ ότι δεν ανήκω ούτε στους εφευρετικούς, ούτε στους διαθέτοντες καλλιτεχνική φλέβα ή επιδεξιότητα στις κατασκευές

Συνειδητοποίησα έντρομη ότι συνήθισα το αίσθημα της αποστροφής. Οχι τη θέα των σκουπιδιών, βουνά δυσοίωνης δυσοσμίας, όπως εκείνης του λιμνάζοντος βούρκου που χωνεύει στα βάθη του περιττώματα μαζί με τους οργανισμούς που τα παρήγαγαν

Δύο γυναικείες φωνές. Ψιλοκουβεντούλα στο μετρό. Εχω γυρισμένη την πλάτη, δεν βλέπω πρόσωπα. Συζητούν ενδελεχώς για τιμές προϊόντων στα σούπερ μάρκετ

Είχα πολλά χρόνια να βρεθώ στη γειτονιά. Πατησίων, περιοχή Πολυτεχνείου και λίγο πιο κάτω το Εθνικό Μουσείο με την πλατεία του.

Την πρώτη φορά που μου ήρθε νερό από μπαλκόνι δεν έδωσα και πολλή σημασία. Σήκωσα το κεφάλι σχεδόν μηχανικά. Κάποιος αγενής πότιζε σε ώρα που τα πεζοδρόμια είναι πολυσύχναστα