ΕΚΕΙΝΟ ΠΟΥ ΣΕ ΤΡΩΕΙ...

«Κλαίνε οι χήρες, κλαίνε κι οι παντρεμένες!» Αυτό ακριβώς σκέφτηκα αντικρίζοντας τον Γιώργο Καραγκούνη την περασμένη Κυριακή να πνέει μένεα εναντίον του προπονητή του. Του απολύτως επιτυχημένου προπονητή του, αν θέλω να είμαι ακριβής, για να μην τον αποκαλέσω «μάγο» και κλάψουν τίποτε κόκκινες καρδιές. Ο Φερέιρα βγάζει λαγούς από το καπέλο και ο Γιώργος βγάζει χολή πράσινη.

Προς τι όμως η οργή του διεθνούς αθλητού; Μήπως δεν τον είδαμε τόσες και τόσες φορές σε τόσες και τόσες περιπτώσεις (για τη φετινή σεζόν μιλάω) να χάνει προσωπικές μονομαχίες, να υστερεί στο σπριντ, να σουτάρει στο γάμο του Καραγκιόζη, να μην πέφτει καν σαν Καραγκούνης όταν τον μαρκάρουν με πόδια, χέρια ή βλέφαρα οι αντίπαλοι; Ο προπονητής του φταίει ή το ποδοσφαιρικό γήρας;

Τα γράφω όλα αυτά διότι είμαι από τους λίγους που δεν έχουν βρίσει ποτέ τον Γιώργο, ακόμη και όταν η κερκίδα ολόκληρη στρεφόταν εναντίον του. Αδυναμία του είχα και αδυναμία εξακολουθώ να του έχω. Κυρίως για τον τρόπο που αντιμετώπιζε το σπορ και για το ασίγαστο (πώς αλλιώς να το γράψω;) πάθος του. Αλλά, όπως είχε πει και ο μεγάλος σε στιγμές σπάνιας έμπνευσης, εκείνο που σε σώζει μπορεί εύκολα να γίνει εκείνο που σε τρώει.