ΓΙΑ ΒΟΥΚΟΥΡΕΣΤΙ ΚΑΛΑ ΠΑΩ;

Το site που διαβάζετε έχει την τιμή να διαθέτει στο δυναμικό της έναν άνθρωπο που βλέπει μπροστά. Εναν άνθρωπο προικισμένο, που σας φέρνει στο πιάτο τα μελλούμενα. Για τον Ρωμαίο Γκίγκλη ο λόγος, ο οποίος την περασμένη εβδομάδα έγραφε τα εξής: «Αρκούν 20 λεπτά καλού ποδοσφαίρου για να κάνουμε πλακίτσα στον οποιονδήποτε αντίπαλο εντός συνόρων». Μερικές ώρες αργότερα, αγαπητοί μου φίλοι, παρακολουθήσατε στους τηλεοπτικούς σας δέκτες τον πρωταθλητή Ελλάδας να ξεπετάει την ΑΕΚ με δύο γκολ στο εικοσάλεπτο.

Τι άλλο έγραφε ο εξαιρετικός αυτός αρθρογράφος; Για να δούμε. «Δεν συμμερίζομαι τους σύγγαυρους εκείνους που μπαίνουν στο... τρυπάκι με το ψευτοδίλημμα: πρωτάθλημα ή Ευρώπη; Ολυμπιακός είσαι, χτυπάς τα πάντα! Πάμε γερά, λοιπόν, να τρελάνουμε την Ευρώπη!» Και να που οι φανατικοί αναγνώστες μου (Ερνέστο Βαλβέρδε, παίκτες και σία) υπό τη θεωρητική καθοδήγησή μου, απέδειξαν μερικά εικοσιτετράωρα αργότερα απέναντι στη Ρουμπίν Καζάν πως δεν χαμπαριάζουν ούτε από πολικό ψύχος (-12 βαθμοί), ούτε από τα ποτισμένα με βότκα χνότα των Ρώσων που βρίσκονταν στις εξέδρες του μοσχοβίτικου σταδίου. Καλώς τα παιδιά, 0-1, αεροπλάνο, νάνι.

Τι κι αν ο αγώνας διεξαγόταν στις 3 το μεσημέρι (σσ. 1 ώρα Ελλάδος) και, αντί για μπίρες και πίτσες, τον απολαμβάναμε τρώγοντας μπουγάτσα και πίνοντας μίλκο; «Η πρόκριση από το πρωί φαίνεται», όπως λέει και ο θυμόσοφος οπαδός. Θέλω όμως να σταθώ ιδιαίτερα στην ενσάρκωση της ολυμπιακής ψυχής. Στον Ολοφ τον Μέλμπεργκ. Ο παλίκαρος από τη Σουηδία έπαιζε με αμνησία (!) για κάνα πεντάλεπτο. Φήμες που τον θέλουν να ρωτάει τον Μαρκάνο κατά τη διάρκεια αυτών των λεπτών: «Τι κάνω εδώ; Ποιοι είναι αυτοί που κλωτσάνε την μπάλα;» κρίνονται ως αναληθείς.

Μετά τον κυριακάτικο αγώνα με τον Πανιώνιο για το πρωτάθλημα (όπου η ομάδα αναμένεται να συνεχίσει την εφαρμογή του επιτυχημένου συστήματος «δυο-γκολ-στο-εικοσάλεπτο-και-άντε-γεια»), οι παίκτες θα κληθούν στον επαναληπτικό της Πέμπτης να δείξουν την απαραίτητη προσοχή, μια και η Ρουμπίν θα κατέβει χωρίς άγχος, για να κάνει το... κομμάτι της και να παίξει την τελευταία της ζαριά. Τι κι αν οι Ρώσοι φημίζονται για τη ροπή τους στα τυχερά παίγνια; Ο πρέσβης (ο γνήσιος, όχι ο σικέ που βγήκε σε πρόωρη συνταξιοδότηση) οφείλει να τους δώσει να καταλάβουν πως δεν σκοπεύει να κάνει καμία απρογραμμάτιστη στάση μέχρι τον τελικό του προορισμό: το Βουκουρέστι.