ΩΣ ΠΟΤΕ;

Η Αθήνα μετρά τις πληγές της για άλλη μία φορά. Το θλιβερό φαινόμενο των βανδαλισμών από τους «γνωστούς άγνωστους» κουκουλοφόρους ήταν αναμενόμενο όσο και μια προγραμματισμένη εκτέλεση ενός καταδίκου. Η «χάρη» στην οποία όλοι μας ελπίζαμε δεν του δόθηκε ποτέ και ο κατάδικος εκτελέστηκε μπροστά στα μάτια εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών και μερικών χιλιάδων αστυνομικών. Μόνο που αυτή η εκτέλεση παίζεται κάθε τόσο σε επανάληψη.

Το θέμα δεν είναι η αδυναμία των Αρχών να προλάβουν το κακό και να συλλάβουν τους ενόχους. Σε αυτό το σημείο πολλές και διαφορετικές απόψεις έχουν εκφραστεί, το αποτέλεσμα όμως δεν αλλάζει. Το θέμα είναι ότι πρέπει επιτέλους εμείς οι πολίτες να περιφρουρήσουμε με όποιον τρόπο μπορούμε αυτή την κατασπαραγμένη πόλη και να προστατεύσουμε τις περιουσίες μας. Μόνοι μας; Γιατί όχι, αν μαζευτούμε αρκετοί με τον ίδιο στόχο; Αν το θέαμα μερικών ανεγκέφαλων, εγκληματιών, προβοκατόρων που πυρπολούν κτίρια και λεηλατούν καταστήματα είναι αποτρόπαιο, άλλο τόσο λυπηρό είναι το γεγονός ότι τους βλέπουμε και δεν κάνουμε τίποτα για να τους σταματήσουμε.

«Πώς θα πάω να τους σταματήσω όταν είναι οπλισμένοι με λοστάρια, μολότοφ και μαχαίρια; Θα μας σπάσουν τα κεφάλια. Σοβαρολογείς;» με ρώτησε ένας καλός φίλος όταν το συζητήσαμε. Ναι, δυστυχώς, σοβαρολογώ. Είναι αδιανόητο να παρακολουθούμε άπρακτοι την καταστροφή και την επομένη να βγαίνουμε έξαλλοι να την καταδικάζουμε. Το πλιάτσικο γίνεται εδώ και τώρα, μπροστά μας, δίπλα μας, δεν το βλέπουμε στην τηλεόραση, δεν μας το διηγείται ένας γνωστός.

Το κοιτάζουμε κατάματα, κουνάμε το κεφάλι σαν να πρόσκειται για ένα αναγκαίο κακό που κανείς δεν μπορεί να σταματήσει και συνεχίζουμε το τρέξιμο μακριά από τα δακρυγόνα και τη φωτιά. Είμαστε λοιπόν τόσο φοβισμένοι; Γίναμε τόσο κότες; Αγαπάμε πραγματικά την Αθήνα μας; Σεβόμαστε τον κόπο και το βιος του συμπολίτη μας; Μας αρκεί ένα αγανακτισμένο σχόλιο και μια φραστική καταδίκη; Ποιος μπορεί, εκτός ίσως από εμάς τους ίδιους, να εγγυηθεί ότι αυτό το έγκλημα δεν θα ξαναγίνει; Αναρωτιέμαι.