ΑΠΛΗ ΜΟΡΦΗ ΕΥΤΥΧΙΑΣ

Κάποιοι είπαν ότι ήταν η μεγαλύτερη συγκέντρωση που είχαν δει στη ζωή τους. Πιθανόν. Το απόγευμα της περασμένης Κυριακής, οι χιλιάδες Αθηναίοι που μαζεύτηκαν έξω από τη Βουλή θέλησαν να επηρεάσουν με την παρουσία τους τους εντός κτιρίου βουλευτές, έτσι ώστε να μη συγκεντρωθεί η απαραίτητη πλειοψηφία που θα επέτρεπε την ψήφιση των νέων μέτρων. Οι χιλιάδες αυτοί Αθηναίοι, αν έπρεπε να ψηφίσουν στο δημοψήφισμα του φθινοπώρου που επιχείρησε ανεπιτυχώς να διοργανώσει ο πρώην πρωθυπουργός, θα ψήφιζαν «όχι», θα ψήφιζαν έξοδο από το ευρώ, θα ψήφιζαν «ναι» στη χρεοκοπία.

Στην πραγματικότητα θα ψήφιζαν «ναι» στο άγνωστο, κάτι που ιστορικά στην εξέλιξη του ανθρώπινου είδους είναι εξαιρετικά σπάνιο. Ο άνθρωπος, ο δυτικός άνθρωπος πιο σωστά, εμείς δηλαδή, δεν έχουμε μάθει να ζούμε με την υπενθύμιση ότι οι μέρες της αφθονίας μας είναι μετρημένες. Το σημείο, ωστόσο, είναι τόσο οριακό που ο Ελληνας του 2012 θα προτιμούσε μια βουτιά στο κενό, ελπίζοντας να προσγειωθεί σε ένα στρώμα. Δεν ξέρει αν το στρώμα είναι από κάτω, δεν ξέρει πόσο βάθος έχει το κενό, αλλά διαλέγει να βουτήξει.

Ετσι κι αλλιώς, για έναν περίπου στους τέσσερις Ελληνες η κατάσταση πιθανόν να μην ήταν χειρότερη. Το ότι αυτό το ποσοστό του πληθυσμού βρέθηκε χωρίς δουλειά πέρυσι, σημαίνει ότι φέτος που θα συνεχίσει να μην εργάζεται θα βρεθεί σε ένα καθεστώς οικονομικής εξαθλίωσης και δεν μπορεί να τον φοβίσει καμία χρεοκοπία. Ναι, θα ψήφιζε το άγνωστο, πολύ λογικά, δεν έχει τίποτα να χάσει. Του χρόνου, αν η κατάσταση δεν έχει παρεκτραπεί από μόνη της (γεγονός εξαιρετικά πιθανό), το ποσοστό αυτό θα είναι μεγαλύτερο, οι χιλιάδες θα είναι εκατομμύρια, η βουτιά στο κενό δεν θα είναι ρίσκο, αλλά μια γλυκιά λύτρωση.

Με φόντο τις φλόγες στα νεοκλασικά της πόλης, τις οποίες σχεδόν σαδιστικά κατέγραφαν οι τηλεοπτικές κάμερες, δεν μπορείς να μην αναρωτηθείς γιατί γίνονται όλα αυτά. Γιατί αυτός ο κόσμος να είναι τόσο αντίθετος με την επίτευξη μιας απλής μορφής ευτυχίας.