Η ΔΙΑΦΘΟΡΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ

«Συχνάζω» στο μετρό περισσότερο από όσο στα καφέ. Ειδικά αυτές τις μέρες το νιώθω σαν ησυχαστήριο. Κάθε φορά που κατεβαίνω αισθάνομαι ότι βρίσκομαι σε ένα καταφύγιο που σε προστατεύει από την περιρρέουσα μελαγχολία της επιφάνειας της Γης. Οι άνθρωποι που βλέπεις στις καθαρές αποβάθρες έχουν πρόσωπα πιο χαλαρά. Και πιο ανέκφραστα ταυτόχρονα. Σαν να βάζουν, προσωρινά, μια μάσκα.

Η μάσκα πέφτει μόλις ανεβαίνεις επάνω. Περπατάς στους δρόμους της Αθήνας και με το βλέμμα «μαζεύεις» σπασμένες βιτρίνες, μελαγχολικά πρόσωπα, καμένα κτίρια και απέναντί τους άστεγους. Ζούμε πλέον σε ένα φαύλο κύκλο. Με νεύρα τεντωμένα, με θεωρίες συνωμοσίας, με αστέγους, ζητιάνους και ανεργία, οργή και φόβο, με τη μόνιμη απειλή της καταστροφής, πάμπολλα δακρυγόνα και καταστροφική μανία.

Οι διαστροφές ξεκινούν συνήθως με τη διαφθορά των λέξεων. Οταν στο όνομα της «Προστασίας του Πολίτη» τσακίζεις τον πολίτη που διαδηλώνει ειρηνικά, όταν καταστρέφεις την πόλη στο όνομα της «επανάστασης», όταν τη σωτηρία του δικού σου βολέματος την ονομάζεις «σωτηρία της χώρας», όταν τη χρεοκοπία της χώρας την ονομάζεις «αντίσταση», όταν το δικό σου παραλογισμό τον ονομάζεις «λαϊκή βούληση», όταν μαχαιρώνεις το μετανάστη στο όνομα της «σωτηρίας του έθνους», όταν τη μισαλλοδοξία την ονομάζεις «αγώνα υπέρ του συνανθρώπου», όταν τη δημοκρατία τη λες «χούντα». Η διαφθορά των λέξεων δεν αποτελεί ελληνικό μονοπώλιο φυσικά.
Δεν ξέρω όμως άλλη κοινωνία, στην Ευρώπη τουλάχιστον, που να πιστεύει ότι τις πόλεις τις καίει και τις καταστρέφει επί χρόνια και με οργανωμένο σχέδιο η Αστυνομία! Και όμως κάτι τέτοιο αποτελεί σχεδόν «λαϊκή δοξασία». Νομίζω ότι τέτοιες «λαϊκές δοξασίες» μόνο παρανοϊκό άστυ, παρανοϊκούς «νόμους» και παρανοϊκή Αστυνομία παράγουν. Είναι εκφράσεις ενός χάσματος που φοβίζει ανάμεσα στους πολίτες και την πραγματικότητα από τη μία και τους θεσμούς από την άλλη. Οι πολίτες έχουν συνηθίσει να ερμηνεύουν την πραγματικότητα συνωμοτικά και «αντιεξουσιαστικά». Οι θεσμοί δεν είναι ικανοί ή δεν νοιάζονται για την προστασία των πολιτών.

Ο Μάνος Χατζιδάκις είχε πει κάποτε ότι «η Ελλάδα πάει μπροστά χάρη στους λίγους και στις εξαιρέσεις». Οι κοινωνίες, συνήθως, πάνε μπροστά χάρη στις «δραστήριες μειοψηφίες» που ξεφεύγουν από τις βολεμένες λογικές της εξουσίας, της παραεξουσίας, της «αντιεξουσίας». Ας ελπίζουμε ότι το γνωμικό του Χατζιδάκι θα ισχύσει ξανά. Για την Ελλάδα, αλλά και για όλη την Ευρώπη αυτή τη φορά...

ΥΓ: Ενας θυμωμένος φίλος μού έγραψε τις προάλλες. Αποκάλεσε «μελό» όσους άναψαν ένα κερί μπροστά στα αποκαΐδια του Αττικόν. Προσωπικά, προτιμώ πιο πολύ τη μελό αβρότητα από τη μελό βία...