ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΘΑΥΜΑ

Την πρώτη φορά που ο ηθοποιός Δημήτρης Πόρος έπαιξε μπροστά σε κοινό ήταν στη βεράντα του γείτονά του, σε ηλικία δέκα ετών. Το κοινό ήταν φίλοι και γνωστοί, το κέρδος κάπου 15 δραχμές, αλλά ο ίδιος είχε πάρει μια μικρή γεύση από αυτό που θα ακολουθούσε στη ζωή του. «Δεν μπήκα νωρίς στο χώρο, επειδή δεν μου άρεσαν όσα είχα ακούσει», άρχισε να μου λέει όταν συναντηθήκαμε κάπου στο Κέντρο. Εξω έβρεχε.

Στα 26 του γράφτηκε στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου. Το όνειρό του ήταν να γίνει ηθοποιός και συγγραφέας και βασικά θεωρεί τον εαυτό του τυχερό που άρχισε να δουλεύει πριν ακόμα τελειώσει τη Σχολή. Εμφανίστηκε στα «Παιδιά της Νιόβης» του Κουτσομύτη, ενώ αμέσως μετά και μέσα από την οντισιόν για ένα διαφημιστικό κέρδισε τον τηλεοπτικό ρόλο του Αλή Πασά - νέου. Ακολούθησαν ο «Ερωτας» στον ΑΝΤ1 και μια σειρά ρόλων στις «Πεθερές». Πέρασε από τον κινηματογράφο και το θέατρο μέχρι το 2010. Τι του αρέσει περισσότερο; «Μου αρέσει ο κινηματογράφος επειδή εκεί στην υποκριτική μετράει πολύ ακόμα και ένα βλέμμα σου», μου εξηγεί. «Ωστόσο, στο θέατρο υπάρχει μια μοναδική ενεργειακή επικοινωνία με το κοινό που, αν είσαι πραγματικά ανοιχτός, δεν ‘παίζεται’. Υπάρχουν στιγμές όπου εκεί τελειώνει η μοναξιά σου, που συγκρίνονται μόνο με το σεξ», συμπληρώνει ο Σκορπιός με ωροσκόπο Ταύρο που έχω απέναντί μου, ο οποίος κρύβει μέσα του ένα συγκροτημένο φιλόσοφο.

Οπότε, ποια είναι η σχέση του με τη μοναξιά; «Οταν την επιλέγεις είναι το καλύτερο πράγμα στον κόσμο, ενώ διαφορετικά είναι το χειρότερο», απαντάει. Τον ρωτάω για τις ανθρώπινες σχέσεις. «Κοίτα, νομίζω ότι οι άνθρωποι άθελά τους αλληλοκαταβροχθίζονται προκειμένου να επιβιώνουν. Είμαστε βρικόλακες!»

Πιστεύει πως υπάρχουν δύο ζωές, η σεξουαλικότητά μας και η άλλη που είναι «φόντο». «Κάποιος είχε πει: ‘Μια φορά μάς μίλησε ο έρωτας, μια φορά η άνοιξη και τα υπόλοιπα είναι βαρετά διαλείμματα». Για τη σημερινή Ελλάδα θεωρεί πως ο μόνος τρόπος για να επιβιώσουμε είναι η αλληλοστήριξη, η αλλαγή νοοτροπίας και η απόκτηση εθνικής συνείδησης. «Αν δεν ενωθούμε σήμερα, θα μας καταπιεί η ιστορία. Θα φαγωθούμε μεταξύ μας, εκτός αν κάποιοι νομίζουν ότι μπορούμε να τα βάλουμε με την ντόπια ολιγαρχία, την εσωτερική μαφία και τους ‘έξω’ συνεργάτες της. Υπάρχουν πολλοί που προτιμούν να μας ρίξουν σε έναν ‘εσωτερικό’ πόλεμο και να γεμίσουμε ένα εκατομμύριο Ιφιγένειες». Γι’ αυτό σου λέω ότι ‘ζητείται θαύμα’». Κάπου εκεί αφήσαμε την κουβέντα και βγήκαμε στη βροχή.