ΕΥΦΛΕΚΤΗ ΥΛΗ

Η προχθεσινή σύσκεψη των αρχηγών ήταν μία ακόμη θλιβερή υπενθύμιση της ανεπάρκειας του πολιτικού προσωπικού της χώρας. Ο Αντώνης Σαμαράς φόρεσε τη λεοντή του υπερασπιστή του συνταξιούχου και στύλωσε τα πόδια για τις επικουρικές συντάξεις, θέτοντας σε κίνδυνο τις κύριες. Ο Γιώργος Καρατζαφέρης, αφού θυμήθηκε τον ...δύσμοιρο Αλεξανδρινό, μας είπε ότι απλά άκουγε τους άλλους δύο να μιλούν. Ο Γιώργος Παπανδρέου πιο προσεκτικός, ίσως έχοντας μάθει από τα στραβοπατήματα των δύο τελευταίων ετών, δεν ήταν το πρόβλημα αυτής της σύσκεψης. Το πρόβλημα ήταν ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος έφυγε ύστερα από μια ολόκληρη νύχτα συζητήσεων για τις Βρυξέλλες δίχως συμφωνία στα χέρια του.

Τούτο σημαίνει ότι, μετά τη συμφωνία και των τριών για βαρύτατα και επώδυνα μέτρα για τους νέους και τα δικαιώματά τους, για το σύνολο του κοινωνικού κράτους, κόλλησαν για τα 300 εκατ. των επικουρικών. Θα ήταν γελοίο, αν δεν ήταν βαθύτατα τραγικό και δεν αφορούσε τη ζωή τόσο πολλών ανθρώπων. Ακόμη και σε τούτη την ύστατη στιγμή οι εκπρόσωποι των πολιτικών οργανισμών, οι οποίοι εξέθρεψαν την Ελλάδα της οικονομικής «αρπαχτής», αδυνατούν να πάρουν το μαχαίρι και να κόψουν το μέλος του σώματος που πάσχει από γάγγραινα.

Πάσχει από μια ασθένεια η οποία -αν εξαπλωθεί- θα οδηγήσει στο θάνατο και το υπόλοιπο κοινωνικό σώμα. Ακριβώς γι’ αυτόν το λόγο η κοινωνία φαίνεται ότι πλέον περνά από τα αισθήματα θλίψης, ήττας και παραίτησης σε εκείνα της οργής και της συνολικής απαξίωσης. Ο συνδυασμός αυτός είναι θανατηφόρος για τη συνοχή της κοινωνίας, ιδίως σε μια χρονική στιγμή που απουσιάζει παντελώς η εναλλακτική λύση.

Εκτός, βέβαια, αν θεωρεί κάποιος ως εναλλακτική λύση αυτή την Αριστερά που μας έλαχε. Οπως και να εξελιχθούν τα πράγματα, ένα είναι βέβαιο: Η χειροτέρευση των όρων ζωής, ιδίως των νέων, θα δημιουργήσει εύφλεκτη ύλη. Και αυτοί που θα κληθούν να χειριστούν την εκρηκτική κατάσταση ψάχνουν για απαντήσεις σε ...χαρτορίχτρες.