Κάτι ανατριχιαστικό, παρακμιακό, γνώριμο, αμετάκλητα εγκλωβιστικό σε αρπάζει καθώς ο κομπέρ του Κit Kat Club υποδέχεται το κοινό λέγοντας: «Η ζωή είναι υπέροχη εδώ μέσα». Πίσω από τη σαρδόνια αλλά και παγωμένη ματιά του Δημήτρη Λιγνάδη που υποδύεται τον κομπέρ στο πολυαναμενόμενο “Cabaret” -που σκηνοθετεί, χορογραφεί, επιμελείται στην παραμικρή εικαστική λεπτομέρεια ο Κωνσταντίνος Ρήγος- υπάρχει μια σήμανση αδιεξόδου που αυτομάτως μεταφράζω σε «η ζωή εδώ είναι κολαστήριο. Το δικό σας».

cabaret-01

Ναι, ο Κωνσταντίνος Ρήγος δεν έχει κάνει καμία έκπτωση στην αισθητική που αποτελεί βασικό στοιχείο της δημιουργικής του ταυτότητας. Εφτιαξε όμως ένα απολύτως σκοτεινό μιούζικαλ, συνεπής στην πρόθεση των δημιουργών, συνεπής στην πραγματικότητα της εποχής που εκφράζει: Γερμανία, δεκαετία του ’30, εν μέσω του οικονομικού κραχ που έχει συνθλίψει ζωές και προσωπικότητες καθώς θεριεύει ο ναζισμός. Σας θυμίζει κάτι; Χωρίς δεύτερη σκέψη, ο Ρήγος μού δίνει τον υπότιτλο που του ζητώ για το “Cabaret” του: «Η σκοτεινή πλευρά της ζωής». Παραδέχεται πως ακόμη και τώρα, έπειτα από τόσες πρόβες, νιώθει να ανατριχιάζει ακούγοντας μερικούς στίχους. Λόγια που καίνε. Και εδώ αναδύεται ξεκάθαρα, πιο συνειδητοποιημένα από ποτέ, η νέα διάσταση στον δημιουργικό τρόπο του Ρήγου: «Αισθάνομαι ακόμα χορογράφος, η σωματικότητα, η εικόνα, ο χώρος είναι κυρίαρχα στοιχεία της δουλειάς μου, όμως ο λόγος έχει πάρει την πρωταρχική θέση πλέον. Τώρα η επιμονή μου είναι μεγαλύτερη στον λόγο, παρά στην κίνηση. Οταν έκανα την ‘Βossa Nova’ ή τον ‘Τιτανικό’ στο Εθνικό, ομολογώ πως με ενδιέφερε λιγότερο ο λόγος, όμως από τη ‘Σεβάς Χανούμ’ και μετά αισθάνομαι ότι έκανα μια στροφή. Με ενδιαφέρει πώς θα ειπωθούν τα λόγια, τι συνέπεια θα έχει το άκουσμά τους. Αυτό έχει σχέση με το γεγονός ότι συνεργάζομαι πλέον πιο στενά με ηθοποιούς – δεν μπορώ να τους κρεμάω σε ένα περιβάλλον χωρίς να με ενδιαφέρει ο λόγος. Ομως είναι και μια δική μου ανάγκη. Κάνοντας το ‘Cabaret’, όπου ο χορός και η μουσική μού είναι πιο οικεία, αυτό που με απασχολεί περισσότερο είναι ο τρόπος που θα ειπωθούν τα πράγματα».

cabaret-02

Παρατηρώ τον Κωνσταντίνο – εκπλήσσομαι με το πόσο έχει ωριμάσει. Ηρεμος, με μια σοφία σχεδόν, με βλέμμα πιο ψύχραιμο και διεισδυτικό. Του το λέω. «Εχουν περάσει 25 χρόνια από τότε που ξεκίνησα. Ξέρεις, βλέπω βίντεο ή συνεντεύξεις μου -ακόμη και από τρία χρόνια πριν- και αισθάνομαι ότι σήμερα είμαι εντελώς διαφορετικός. Ηταν άλλη εποχή, τα πράγματα έμοιαζαν πιο απλά, αν και ποτέ δεν ήταν. Τώρα ζούμε μια εποχή σκληρή, συνειδητοποιημένη, και το ‘Cabaret’ μιλάει για μια εποχή σκληρότητας. Μια εποχή όπου οι άνθρωποι λυγίζουν, αλλά πρέπει να ζήσουν». Στην άκρη της σκηνής, ντυμένη στα μαύρα με μάτια αεικίνητα, συγκλονιστική μέσα στη φλογισμένη ακινησία της, η Τάνια Τσανακλίδου παρακολουθεί την πρόβα. Επιστρέφει στη σκηνή ύστερα από χρόνια για να υποδυθεί ακριβώς μια λυγισμένη γυναίκα, μια άλλοτε πλούσια Βερολινέζα που τώρα αναγκάζεται να νοικιάζει δωμάτια στο σπίτι της ενώ σφουγγαρίζει τις σκάλες μέρα νύχτα. «Τι θα έκανες αν ήσουν στη θέση μου;» τραγουδάει στην παράσταση και είναι αυθεντικά σπαρακτική. Οπως μόνο η Τάνια Τσανακλίδου θα μπορούσε.

cabaret-03

«Πώς μιλάς με μια τσέπη αδειανή, για ποιο βαλς; Οταν στάζει η οροφή κι αν με φιλήσεις κι αν μ’ αγαπάς, τη ζωή δεν τη νοιάζει για μας», τραγουδά ο Δημήτρης Λιγνάδης και… «Καταλαβαίνεις τι εννοώ για τους στίχους;» με ρωτά ο Ρήγος. Ο Λιγνάδης μπαινοβγαίνει στις πρόβες καθώς περιοδεύει -και θριαμβεύει- με τις «Βάκχες» του. Εχει καιρό να έρθει στην πρόβα, νιώθει σαν να καλύπτει τον χαμένο χρόνο ξαναχαράζοντάς τον (κάπως έτσι). Είναι ο κομπέρ στην παράσταση, είναι το μπουτόν των εντάσεων, είναι η σαδιστική αλήθεια που δεν θέλεις να δεις. Οδηγεί τους χορευτές στο γνωστό τραγούδι “Money (makes the world go round)” και ξεφεύγει από την ατμόσφαιρα του Βερολίνου, γίνεται ένας σύγχρονος ράπερ -«Τοκ τοκ. Ποιος είναι; Η φτώχεια»-, ενώ η Ευρωζώνη αποδομείται και ο εξωτικός ερωτισμός των τοπικών νομισμάτων αναδύεται.

cabaret-04

«Το καμπαρέ είναι ένα όνειρο ζωής», λέει κατηγορηματικά ο Ρήγος. «Εδώ και δέκα χρόνια ήθελα να το κάνω, αλλά ήταν αδύνατο. Μέχρι που με βρήκαν οι άνθρωποι της Live 2 και με ρώτησαν: ‘Τι θες να κάνεις;’ Είπα αυτό και έγινε. Να σου πω την αλήθεια, μέχρι τον Ιούνιο που εξασφαλίσαμε τα τελικά δικαιώματα έλεγα στον εαυτό μου ότι δεν θα τα καταφέρουμε. Δεν ήθελα να επενδύσω σε αυτό, γιατί η απογοήτευση θα ήταν τεράστια αν δεν τα καταφέρναμε. Ηθελα τόσο πολύ να κάνω αυτό το έργο».

cabaret-05

Η Μαρία Ναυπλιώτου, η Σάλλυ Μπόουλς με το νεγκλιζέ και ένα απλό ζακετάκι, κάνει ζέσταμα στο πάτωμα. Ηταν η πρώτη που έφτασε στην πρόβα στο υπόγειο του Μεγάρου Μουσικής, όπου φτάνεις διασχίζοντας σκοτεινούς δαιδαλώδεις διαδρόμους. «Το έργο είχα σκεφτεί να το κάνω με τη Μαρία εξαρχής. Δεν μπορούσα να το φανταστώ αλλιώς. Και είναι υπέροχη». Τραγουδά το «Μάμα», ερωτοτροπεί με τον συγγραφέα Μπράντσο, τον υπερταλαντούχο Γιώργο Νανούρη, μια μέρα μετά τον θρίαμβό της στο Ηρώδειο ως άλλη Μελίνα. Είναι στο peak της, όπως και ο Λιγνάδης. Πώς χωράνε τόσα σπουδαία «εγώ» σε μια σκηνή; «Πιστεύω ότι αυτό που κάνουμε έχει μεγαλύτερη σημασία από εμάς. Δεν μπορώ ούτε να μπλοκάρω ούτε να σκεφτώ ανταγωνιστικά. Σημασία έχει μόνο να μπορείς να δημιουργείς και να έχεις συνεργάτες με τους οποίους να κάνεις συνεχώς δημιουργικό διάλογο», απαντά ο Ρήγος.

cabaret-06

Ο οποίος είναι παντού μέσα στο έργο, είναι το “Cabaret”. Γιατί να απουσιάζει σωματικά; Του λείπει η σκηνή; «Ειλικρινά, μου λείπει πολύ. Υπερβολικά πολύ. Ομως θέλω να έχω τον απόλυτο έλεγχο των πάντων. Δεν νομίζω ότι θα τα κατάφερνα αν έπαιζα κιόλας. Πάντως σου ομολογώ πως ναι, έχω αρχίσει να το σκέφτομαι».

Καθώς χαζεύω τον Κλίφορντ Mπράντσο, τον Αμερικανό συγγραφέα που χάρη στον Νανούρη μπαίνει με μια καθαρότητα, αλώβητος, βαθιά μέσα στο σκοτάδι του Βερολίνου και του “Cabaret”, νιώθω τα μάτια όλων να είναι καρφωμένα με αγωνία πάνω του. Παρατηρούν την πρόβα, επικροτούν, ενώ κάνουν ζέσταμα, διαβάζουν τα λόγια, ετοιμάζονται για την επόμενη σκηνή. Μια υπέροχη συνωμοτικότητα, με τον Μιχάλη Μητρούση να μη σταματά να έχει έναν λόγο, κυρίως ένα επιδοκιμαστικό βλέμμα, για τους νέους που τον περιτριγυρίζουν.

cabaret-07

cabaret-08

cabaret-09

cabaret-10

Τρεις ώρες στην πρόβα, θραύσματα της παράστασης έχουν αποκαλυφθεί μπροστά μου, κατορθώνοντας να δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα που σαν δίνη σε αρπάζει. Εχει δίκιο ο Ρήγος, η ζωή είναι ένα καμπαρέ. Αλλά όχι, δεν είναι αυτό που νομίζεις… Είναι αυτό που βλέπεις στα μάτια του κομπέρ-Λιγνάδη.



Διαβάστε το τελευταίο τεύχος

Metropolis Ιούλιος 2016

M appΣελίδα του app →

m.app
  • Κατεβάστε το app
  • App Store
  • Google Play
  • Windows Phone Store

Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter για να λαμβάνετε όλα τα τελευταία άρθρα