O Γιάννης Σκουρλέτης φαντάστηκε μια δική του Στέλλα. Μια Στέλλα διαχρονική, μια Στέλλα που μιλάει συνέχεια για ένα ταξίδι, ένα ταξίδι που ούτε η ίδια γνωρίζει αν επιθυμεί πραγματικά να κάνει. Το μυθικό πρόσωπο που ταυτίστηκε με τη μορφή και την ερμηνεία της Μελίνας Μερκούρη ενσαρκώνει η Λένα Δροσάκη, ενώ στα πρόσωπα του Αινεία Τσαμάτη και της Μαριάνθης Παντελοπούλου συμπυκνώνονται οι υπόλοιποι ήρωες του έργου. Μια θεατρική μεταγραφή της κινηματογραφικής Στέλλας που θα παρουσιαστεί στο τέλος Ιουνίου στα Δημοτικά Σφαγεία Αθηνών στον Ταύρο.

Για το μύθο της Στέλλας διαβάστηκε τι είχε γράψει ο Μιχάλης Κακογιάννης στον πρόλογο της έκδοσης του σεναρίου της ταινίας (Καστανιώτης, 1990):

stella-travel-1-03

[…] Δεν θυμάμαι πώς ήρθε στα χέρια μου το θεατρικό έργο του Καμπανέλλη Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια. Θυμάμαι, όμως, ότι διαβάζοντάς το ο ρόλος της πρωταγωνίστριας ταυτίστηκε αμέσως στη φαντασία μου με τη Μελίνα. Είχα γυρίσει την πρώτη μου ταινία, το Κυριακάτικο ξύπνημα, και είχα αρχίσει να δουλεύω κάποιο σενάριο για τη δεύτερη, μα, όταν η Μελίνα είπε το ναι παρασέρνοντας με τον ενθουσιασμό της και τον Καμπανέλλη, το παραμέρισα χωρίς δισταγμό.

Ήταν η εποχή που ήμουν ερωτευμένος με την Αθήνα.[…]Αυτός ο έρωτας, που στο Κυριακάτικο ξύπνημα με έσπρωξε να αλωνίσω τους δρόμους, τους λόφους και τις ακτές της, με τη Στέλλα μου άνοιγε δρόμους για να εξερευνήσω ένα άλλον κόσμο της, που είχε συναρπάσει τα μάτια μου και τα αυτιά μου: πιο λαϊκό αυτή τη φορά, πρωτόγνωρο για μένα και περιφρονημένο ως τότε, τόσο από τους Αθηναίους αστούς όσο και από τους κινηματογραφιστές, τον κόσμο του ρεμπέτικου και της μπουζουκοταβέρνας. Και κάποιος άλλος  θα μπορούσε να αξιοποιήσει τελειότερα, μουσικά και δραματικά, το ηχητικό μέρος της ταινίας από τον συνθέτη των Επτά λαϊκών ζωγραφιών, τον Μάνο Χατζιδάκι; Η εξασφάλιση της συνεργασίας του, καθώς και εκείνης του Γιάννη Τσαρούχη στα ντεκόρ και τη διακόσμηση των εξωτερικών χώρων ήταν προϋποθέσεις απαραίτητες για να επιτευχθεί το ποθούμενο αποτέλεσμα.

stella-travel-1-02

[…] Λόγω των θεατρικών υποχρεώσεων της Μελίνας, το γύρισμα, κι ας προϋπέθετε ζεστές καλοκαιρινές βραδιές, δεν θα άρχιζε πριν από τα μέσα Νοεμβρίου. Προηγουμένως, όμως, ήταν απαραίτητο να τραβήξω την παρέλαση της 28ης Οκτωβρίου, γυρίζοντας και όλα τα πλάνα με τη Μελίνα. […] Το ξέφρενο γύρισμα της 28ης Οκτωβρίου μέσα στη βροχή, που δεν υπήρχε περίπτωση να επαναληφθεί, με τόσες χιλιάδες δωρεάν κομπάρσους, στρατιωτικές μπάντες κλπ, παρά τρίχα να διακοπεί πρόωρα και άδοξα με τη σύλληψή μου  από τα όργανα της τάξης. Καθώς οπισθοχωρούσα καταμεσής στη λεωφόρο Αμαλίας δίπλα στον οπερατέρ τραβώντας κοντινά πλάνα του παρείσακτου σημαιοφόρου Κώστα Κακκαβά επικεφαλής της Παντείου, κάποια στιγμή πλησιάσαμε στον Άγνωστο Στρατιώτη, όπου ήταν παρατεταγμένοι οι επίσημοι με τον βασιλιά στο κέντρο και μπροστά. Έδωσα εντολή στον οπερατέρ να αρπάξει τη στιγμή που ο Κακκαβάς θα έγερνε τη σημαία σε χαιρετισμό, μα δεν πρόλαβε. Ξεχνώντας τους πάντες και τα πάντα, έκανα σινιάλο στον Κακκαβά να οπισθοχωρήσει μερικά βήματα για να ξαναπεράσει. Ως υπάκουος ηθοποιός συμμορφώθηκε ο φτωχός κάνοντας τις γραμμές πίσω του  να συμπτυχθούν σαν φυσαρμόνικα. Το πλάνο γυρίστηκε στο τσακ, καθώς τέσσερα χέρια με πολλά γαλόνια με άρπαζαν από τους ώμους και με απομάκρυναν σηκωτό βρίζοντάς με σκαιότατα, για να με παραδώσουν τελικά σε κάποιον αστυνομικό με εντολή να με κλείσει μέσα. Δεν θυμάμαι αν του φίλησα τα γόνατα, το γεγονός, όμως, είναι ότι τον συγκίνησα τόσο με τις ικεσίες μου που έκλεισε τα μάτια και με άφησε να το σκάσω μέσα στο πλήθος.

stella-travel-1-04

Αυτό δεν ήταν παρά το προοίμιο των δεινών, που θα αντιμετωπίζαμε αργότερα. Μια το παγερό κρύο κατά τα ολονύκτια γυρίσματα στον “Παράδεισο”, που έκανε τις αναπνοές των ηθοποιών να βγαίνουν αχνιστές και, για να τις εξουδετερώσουμε, τους χώναμε κοπανισμένα παγάκια στο στόμα· μια η απηρχαιομένη κάμερα, που έκανε τόσο το λεγόμενο πουράζ, δηλαδή φρενάριζε στα μισά του πλάνου· μια οι βροχές και το χρονοβόρο στέγνωμα όταν σταματούσαν· μια ο έρωτας του οπερατέρ για τη Μελίνα, που, θέλοντας να τη βγάζει πιο όμορφή (λες και το χρειαζόταν!), έβαζε στα κλεφτά φίλτρα από γάζα, τα οποία συνήθως ανεκάλυπτα εγκαίρως και του’σουρνα τα εξ αμάξης, και διάφορα άλλα κωμικοτραγικά – όπως όταν έχωσα θρασύτατα τον Φούντα με στολή του Ολυμπιακού και μια δική μας μπάλα στο γήπεδο του Παναθηναϊκού  κατά τη διάρκεια ενός σημαντικού ματς, βάζοντάς τον να κάνει τρίπλες και να εκτελεί κόρνερ με φόντο τις κατάμεστες κερκίδες που τα ‘χαν χάσει, ώσπου ο διαιτητής να διακόψει το παιχνίδι όταν οι πραγματικοί παίκτες βρέθηκαν με δύο μπάλες στα πόδια τους – φτάσαμε, τέλος πάντων, απτόητοι και με την αισιοδοξία που εισπράτταμε από τις προβολές των καθημερινών γυρισμάτων, στη μεγάλη σκηνή του φινάλε.

stella-travel-1-01

Ο καιρός μας βοηθούσε, ο μουντός ουρανός ήταν σαν ένα παρατεταμένο χάραμα, οι ηθοποιοί ήταν σε φόρμα, ως το απόγευμα είχαμε γυρίσει όλα τα πλάνα, φιληθήκαμε, τσουγκρίσαμε ποτήρια και πέσαμε ξένοιαστοι να κοιμηθούμε.  Την επόμενη μέρα έπαθα υστερική κρίση. Με κρατούσαν για να μη χυμήξω στην κάμερα – το καφεκούτι όπως την αποκαλούσαμε – που είχε καταγδάρει όλα τα πλάνα σαν τρίφτης τυριού. Δεν υπάρχει για τον σκηνοθέτη πιο ασήκωτο βάρος από το να πρέπει να ξαναγυρίσει μια ολόκληρη σκηνή […] γεμάτη ένταση, ζυγισμένη στην τρίχα και έχοντας εξασφαλίσει από τους ηθοποιούς τις ερμηνείες που ονειρευόταν. Πόσο μάλλον όταν έχει χάσει την εμπιστοσύνη του στη μόνη μηχανή που ήταν διαθέσιμη εκείνη τη στιγμή. Το αποτέλεσμα του οδυνηρού δεύτερου γυρίσματος είναι αυτό που ενσωματώθηκε στην ταινία και που μερικά από τα λόγια του (Φύγε, Στέλλα, κρατάω μαχαίρι) έχουν χαραχτεί στη μνήμη των Ελλήνων περνώντας από γενιά σε γενιά […].



Διαβάστε το τελευταίο τεύχος

Metropolis Ιούλιος 2016

M appΣελίδα του app →

m.app
  • Κατεβάστε το app
  • App Store
  • Google Play
  • Windows Phone Store

Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter για να λαμβάνετε όλα τα τελευταία άρθρα