Με σύνθημα την… ΑΓΑΠΗ

Η ισχύς εν τη ενώσει, λένε. Κάπως έτσι το σκέφτηκαν και εκείνοι και, βλέποντας το σκοτάδι να τυλίγει μία ολόκληρη χώρα, αποφάσισαν να ενώσουν τις δυνάμεις τους και να απαντήσουν με αλληλεγγύη, αγάπη και φυσικά… μουσική. Και εγένετο η κολεκτίβα ΑΓΑΠΗ ΡΕ+ ή περιφραστικά: Αγάπη Ρε ματζόρε. «Μιλάμε για αγάπη, αλλά δεν μιλάμε για την αγάπη σαν χίπηδες. Μιλάμε για την αγάπη που θα κάνει καλύτερη τη ζωή μας», μου εξηγούν. Στον φόβο, το μίσος, τον διχασμό απαντάνε με μια σειρά από δράσεις με θετικό πρόσημο. Στις 6 Ιουλίου γίνεται απλά η αρχή με μια μεγάλη συναυλία στο Κατράκειο της Νίκαιας με τα έσοδα να πηγαίνουν σε αυτόνομες πρωτοβουλίες αλληλεγγύης.

Φοίβος Δεληβοριάς, Νατάσσα Μποφίλιου, Στάθης Δρογώσης, Μανώλης Φάμελλος, Κωστής Μαραβέγιας, Μαριέττα Φαφούτη, Κωνσταντίνος Βήτα, Γιώργος Καραδήμος, Θέμης Καραμουρατίδης, Σπύρος Γραμμένος, Δημήτρης Τζιμέας… Μέχρι τις 6 Ιουλίου θα έρθουν και άλλοι φίλοι στην παρέα. Κάποιους από αυτούς τους ξέρω προσωπικά. Κάποιους άλλους τους θαυμάζω χρόνια τώρα χωρίς να τους γνωρίζω. Δεν έχει σημασία. Το στοίχημα δεν είναι προσωποκεντρικό, είναι συλλογικό.

«Η μεγαλύτερη κατάκτηση είναι η συνύπαρξή μας, η συνεύρεσή μας ανά τακτά χρονικά διαστήματα σε μια εποχή που ευνοεί την ατομικότητα. Καταφέραμε να λειτουργούμε ως ‘εμείς’ σε μια φάση της ζωής μας», μου λέει ο Μαραβέγιας. «Μπορούν να υπάρχουν σε μία ομάδα ανθρώπων περισσότερα πράγματα που τους ενώνουν από αυτά που τους χωρίζουν», προσθέτει η Μποφίλιου, «στόχος μας είναι πλέον, όταν βρίσκεται κάτι στο οποίο θα θέλουμε να συνεισφέρουμε,  να μπορούμε να το κάνουμε συλλογικά, με μεγαλύτερη δύναμη. Μαζί».

Ακούγεται αυτονόητο, ίσως και εύκολο, αλλά το να σπάσεις το φράγμα της ατομικότητας σε μια εποχή που την έχει κάνει θεό είναι το πιο δύσκολο. «Ηταν πολύ επίπονη η διαδικασία της δημιουργίας αυτής της κολεκτίβας. Χρειάστηκε να βρούμε έναν κοινό παρονομαστή. Είμαστε άνθρωποι με διαφορετικές καταβολές και ο καθένας μας το προσέγγιζε όλο αυτό από εντελώς διαφορετική σκοπιά στην αρχή», μου εξηγεί ο Μανώλης Φάμελος.

Τι είναι, λοιπόν, το ΑΓΑΠΗ ΡΕ+; Ο Φοίβος Δεληβοριάς δίνει το στίγμα. «Θεωρούμε ότι οι καλλιτεχνικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες στις οποίες συμμετέχουν πολλοί άνθρωποι χωρίς να χειραγωγούνται από κάποιο κόμμα ή κάποιο σωματείο είναι μια ωραία ποιητική απάντηση σε αυτό που συμβαίνει». Μια σειρά από καλλιτέχνες νιώθουν από μόνοι τους την ανάγκη να συναντηθούν, να υψώσουν τα δικά τους τείχη στον φόβο και την απάθεια, να βρουν τον κοινό τόπο, να αυτοοργανωθούν και να δράσουν συλλογικά.

«Θέλουμε όλο αυτό να είναι μια θετική δράση», επισημαίνει ο Δρογώσης. «Δεν τονίζουμε το αντιρατσιστικό. Δεν τονίζουμε το -αντί. Τονίζουμε το θετικό. Να υπάρξει ένας προβληματισμός στην κοινωνία. Να δώσουμε μια ψυχική ανάταση στον κόσμο μιλώντας για αλληλεγγύη».

«Αυτό που λένε ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να δίνουν το ‘παρών’ γράφοντας τραγούδια με κοινωνικό χαρακτήρα είναι πολύ σημαντικό, αλλά δεν θεωρώ ότι ένα τραγούδι από μόνο του μπορεί να σώσει μια κατάσταση. Πρέπει να κινητοποιηθούμε όλοι για να κάνουμε το ένα βήμα παραπέρα», παρεμβαίνει η Μαριέττα Φαφούτη και ο Μαραβέγιας σπεύδει να διευκρινίσει: «Το σημαντικό είναι να μην κάνουμε ένα πανηγύρι για να γιορτάσουμε μεταξύ μας, όσοι δηλαδή ξέρουμε ήδη τα προβλήματα. Το θέμα είναι να έρθουν κοντά μας άνθρωποι που είναι έξω από όλο αυτό και να δουν την άλλη όψη του πράγματος. Να μη μείνουμε στον φόβο».

«Υπάρχει ένας φόβος. Υπάρχει μια ρητορική του μίσους στην κοινωνία. Υπάρχει ένας κόσμος που δεν αντιδρά ούτε θετικά ούτε αρνητικά σε όλο αυτό. Υπάρχει ένας κόσμος που θέλει κουράγιο», τονίζει ο Δρογώσης κάνοντας ακόμα πιο καθαρές τις προθέσεις αυτής της κολεκτίβας, που επιμένει να στρέφει το βλέμμα της προς το φως.

«Είναι η απάντηση στις γραμμές καταγγελίας που έχει φτιάξει το κράτος για να καταγγείλεις τον διπλανό σου αν κάνει κάτι», μου λέει με νόημα ο Σπύρος Γραμμένος. «Υπάρχει χώρος για όλους, αρκεί να έχουμε έναν κοινό στόχο, να φτιάξουμε μια καλύτερη κοινωνία με αλληλεγγύη και συντροφικότητα», συμπληρώνει ο Γιώργος Καραδήμος.

Τους βλέπω αποφασισμένους. Τους νιώθω ουσιαστικά μαζί. Εχουν καταφέρει να νικήσουν ίσως τη μεγαλύτερη παθογένεια της φυλής μας, τη διχόνοια. «Είναι πολύ εύκολο με μια απλουστευτική λογική να χωρίζεις σε καλούς και κακούς. Μέσα μας υπάρχει ένας σκοτεινός εαυτός. Η οικονομική κρίση τον έβγαλε στην επιφάνεια. Εμείς από τη μία βγαίνουμε επιθετικά μιλώντας για την ελευθερία της έκφρασης, γιατί εκτός από τον φασισμό, τον ρατσισμό, έχουμε και πολλά κρούσματα καλλιτεχνικής φίμωσης, και από την άλλη προβάλλουμε μπροστά τα θετικά. Να μην κλειστούμε στα σπίτια μας», μου λέει ο Δρογώσης και η Μποφίλιου καταλήγει: «Ενωνόμαστε όλοι μαζί για τον καλό μας εαυτό, όχι για τον κακό μας».

«Ενας λόγος εξαιτίας του οποίου ο κόσμος στράφηκε προς το μίσος είναι το ότι δυσκολεύεται πολύ να κατηγορήσει τον ίδιο του τον εαυτό, οπότε το πιο εύκολο είναι να πει ‘φταίει ο άλλος’», μου υπενθυμίζει ο Δημήτρης Τζιμέας. «Αυτό πρέπει να το ανατρέψουμε».

Λίγο πριν από το τέλος, βάζω φωτιά στη συζήτησή μας. Τους θυμίζω τον στίχο του Γκάτσου από τον Κεμάλ: «με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί». Εσείς επιλέγετε να απαντήσετε με αγάπη, τους λέω. «Η ‘φωτιά και το μαχαίρι’ σε κάθε εποχή παίρνουν άλλη μορφή. Μπορεί σήμερα το να προσπαθείς να επικοινωνήσεις κάτι θετικό να είναι πολύ δυναμικό και πολύ πιο ουσιαστικά αντιδραστικό από κάτι πιο επιθετικό», μου λέει η Μποφίλιου.

«Ανέκαθεν η ανθρωπότητα απαντούσε στο πρόβλημα με δύο αντιθετικές πρακτικές», παίρνει τον λόγο ο Δεληβοριάς. «Η μία είναι εξωστρεφής, η φωτιά και το μαχαίρι. Η άλλη είναι εσωστρεφής, η τέχνη, η φιλοσοφία, οι κοινωνικές δράσεις. Και τα δύο νικάνε. Το πρώτο μπορεί να νικήσει άμεσα. Το άλλο όμως νικάει σε βάθος χρόνου. Δεν πρέπει να επικεντρωνόμαστε σε αυτή τη συγκεκριμένη εποχή, που είναι σκοτεινή. Το θέμα είναι να προετοιμάζουμε την επόμενη».

 

Φωτογραφία: Βάσια Αναγνωστοπούλου



Διαβάστε το τελευταίο τεύχος

Metropolis Ιούλιος 2016

M appΣελίδα του app →

m.app
  • Κατεβάστε το app
  • App Store
  • Google Play
  • Windows Phone Store

Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter για να λαμβάνετε όλα τα τελευταία άρθρα