Η Φώφη του Sodade

Έχοντας συμπληρώσει 16 χρόνια στα decks του Sodade, η Φώφη Τσεσμελή γράφει τη δική της ιστορία στην αθηναϊκή νύχτα




Σύρος, καλοκαίρι, πριν από χρόνια. Ενα δωδεκάχρονο κορίτσι μπαίνει στο γνωστό κυκλαδίτικο μπαράκι του Κλέαρχου, διάσημο στέκι με άποψη για τα πάντα και με φανατικούς θαμώνες. Με αφοπλιστική άνεση και αυτοπεποίθηση για την ηλικία της, η μικρή λέει στον ιδιοκτήτη ότι μπορεί να παίξει καλύτερη μουσική από εκείνη που ακούγεται στα ηχεία και ζητάει να την αφήσει να δοκιμάσει. Εκείνος ανταποκρίνεται στην πρωτοφανή πρόκληση και της δίνει το οκ. Είναι η Φώφη Τσεσμελή, που κερδίζει τις εντυπώσεις της βραδιάς μέχρι που τη βλέπουν οι αστυνομικοί και την πηγαίνουν στο αστυνομικό τμήμα επειδή δεν επιτρεπόταν να βρίσκεται εκεί. Πρέπει να τηλεφωνήσει στους δικούς της να την πάρουν. Ηταν η κάπως επεισοδιακή συνέχεια μιας πολύ σημαντικής, για την ίδια, στιγμής στη ζωή της. Ομως η αρχή είχε γίνει για ένα μελλοντικό αστέρι των decks.

Το κορίτσι εκείνο, το οποίο σήμερα έχει μεγαλώσει και κάθεται απέναντί μου κάπου στην Πλάκα, έχει γράψει ιστορία στην αθηναϊκή νύχτα ως resident dj για 16 χρόνια στο backstage του Sodade, όπου παίζει κάθε Παρασκευή και Σάββατο. Ταυτόχρονα, το ευρύτερο κοινό της την ακούει Παρασκευή από τα μεσάνυχτα έως τις 02.00 πμ. στο UP Radio και στο radiodoc.gr από 10.00 μμ. έως τα μεσάνυχτα του Σαββάτου. Η Φώφη είναι πλέον αναγνωρισμένη μορφή στη χορευτική μουσική στην Ελλάδα.

Το παλιό περιστατικό στη Σύρο ήταν αποτέλεσμα μιας έντονης επιθυμίας να παίξει μουσική, που υπήρχε ήδη από τα μαθητικά της ακόμα χρόνια, όταν έπαιζε στα πάρτι των συμμαθητών της. Με πατέρα βιρτουόζο του ακορντεόν και μητέρα σοπράνο, η σχέση της με τη μουσική ήταν καθοριστική. «Σε ηλικία έξι ετών ζήτησα για δώρο ένα δεύτερο κασετόφωνο προκειμένου να κάνω μείξεις», μου λέει γελώντας. «Με ενοχλούσαν τα κενά μεταξύ των τραγουδιών στις κασέτες και ένιωθα την ανάγκη να μοιραστώ την αγάπη μου για τη μουσική. Στις ντισκοτέκ πήγαινα με μεγαλύτερους λόγω ηλικίας, χόρευα πίνοντας πορτοκαλάδα και έβλεπα τι κάνει ο dj».

Η Φώφη ανήκει στους επαγγελματίες που -πολύ σωστά- πιστεύουν ότι οι djs πρέπει να προσφέρουν εκπαίδευση, κάτι που όμως λίγοι κάνουν σήμερα. «Το “να πάω ν’ ακούσω για να μάθω” έχει πια χαθεί», λέει χαρακτηριστικά καυτηριάζοντας την έλλειψη παιδείας στη νεότερη γενιά. «Δεν ξέρω αν αυτόν τον ενθουσιασμό για μάθηση τον έχουν σήμερα οι νέοι. Το εμπορικό στη χορευτική μουσική δεν υφίσταται για μένα. Τα γνωστά τα παίζουν όλοι. Εχουν βγει πολλά μικρά που δεν ξέρουν από μουσική. Μικρή ψαχνόμουν σε όλα τα είδη, δεν περιόριζα το αυτί μου. Παίρναμε το βινύλιο στα χέρια μας, κοιτούσαμε λεπτομερώς το εξώφυλλο, τα credits. Ηταν βιωματικό το θέμα. Γι’ αυτό και οι παλαιοί djs είναι για μένα θεοί». Παρά τη μεγάλη εμπειρία της ακόμα θέλει να μαθαίνει. Βρίσκει συναρπαστική τη γνώση, θέλει να βλέπει ντοκιμαντέρ, να διαβάζει, να ακούει τα πάντα. Η προετοιμασία και μόνο για το κλαμπ προϋποθέτει από πριν ακρόαση για οχτώ ώρες. Με την πάροδο, όμως, του χρόνου έμαθε ότι όταν κάνεις κάτι με αγάπη και συνέπεια, αυτό εκτιμάται. «Είναι πολύπλοκο να δουλεύεις ως dj» προσθέτει. «Ρυθμίζεις τη βραδιά ενός ανθρώπου. Ποτέ δεν θυμόμαστε τις βραδιές που κοιμηθήκαμε νωρίς».

Για τη Φώφη η μουσική συντελεί στις κοινωνικές αλλαγές με καλλιτέχνες όπως ο Ντέιβιντ Μπάουι, η Ανι Λένοξ και ο Μπόι Τζορτζ. Τώρα, όπως λέει, η ποπ δεν το κάνει αυτό. Συμφωνώ απόλυτα όταν επισημαίνει ότι «είναι πολύ δύσκολο να είσαι resident dj για 16 χρόνια, να κρατήσεις τον κόσμο, αλλά να εξελιχτείς κι εσύ ο ίδιος». Το «ευχαριστώ που μου έμαθες αυτή τη μουσική» από ένα πιτσιρίκι έρχεται σαν μια σημαντική ανταμοιβή. Τα χρήματα δεν ήταν ποτέ επιδίωξή της. «Εμείς ζήσαμε τη ζωή με τους δικούς μας όρους και αυτό είναι ευλογία», λέει.

Το να παίζει είναι ανάγκη επειδή, αν και πολύ κοινωνική, μιλάει λίγο. Στα decks εκτονώνει συναισθήματα και ψάχνει τη σύνδεση με τον κόσμο. Θα ήθελε ίσως να παίξει και κάτι άλλο, αλλά υποστηρίζει πως το είδος που υπηρετεί την καλύπτει απόλυτα. «Νομίζω ότι είναι καλό να κατηγοριοποιείσαι σε ό,τι κάνεις», λέει. «Εγώ, για παράδειγμα, παίζω tech house και techno στη μελωδική τους πλευρά».

Το συναίσθημα τη χαρακτηρίζει χρωματίζοντας και τη μουσική της. Ρυθμός και καρδιά, επηρεασμένα από όσα συμβαίνουν, καταλήγουν σε μια καταιγιστική συνύπαρξη. «Επηρεάζομαι και από τα προσωπικά μου, αλλά στη δουλειά μου πρέπει να τα αφήσω όλα στην άκρη», σχολιάζει αυτή τη μεγάλη αλήθεια πίσω από τη δουλειά της. «Παρ’ όλα αυτά το συναίσθημα διοχετεύεται στη μουσική. Το αστείο είναι πως μου έχουν πει ότι παίζω συγκλονιστικά όταν είμαι χάλια. Τι να πω; Συγκινούμαι, κλαίω από το baseline».

Η ευαισθησία της για κοινωνικά θέματα είναι γνωστή όσο και και η δεξιοτεχνία της. Παρακολουθεί το ανθρωπιστικό δράμα στη Συρία, την αδικία, τον ρατσισμό, τις ανισότητες. Σε όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα την ενοχλεί το γεγονός ότι λείπει η συμπόνια και η αλληλεγγύη. «Ο κόσμος δεν βλέπει παραπέρα, ενώ η κοινωνία βάλλεται από παντού και μ’ ενοχλεί και η πολιτική που γίνεται μέσω Facebook», διευκρινίζει με σοβαρό ύφος. Λυπάται που τα σημερινά παιδιά ανήκουν σε μια στερημένη γενιά, αλλά ελπίζει ότι από την κρίση θα δημιουργηθούν αξιόλογα καλλιτεχνικά κινήματα.

Κάνοντας μια πρόβλεψη για τη μουσική, επισημαίνει ότι οι μόδες αλλάζουν γρήγορα. «Τώρα η διάθεση στην techno κάνει μια στροφή προς τη μελωδία και αυτό φαίνεται ακόμη και από τους hard παραγωγούς. Η techno έχει εξελιχτεί πολύ και για αυτό έχει και μεγάλο fan club. Ωραίες μουσικές βγαίνουν πάντα όσο υπάρχει το “μικρόβιο”. Στην εποχή μας είναι εύκολο να φτιάξεις τη δική σου μουσική στο σπίτι και να την ανεβάσεις στο διαδίκτυο. Είναι καλή αυτή η αμεσότητα. Πιστεύω ότι η τεχνολογία φτιάχνει νέα ταλέντα. Βέβαια στην υπερπληθώρα υπάρχουν πολλά ωραία, αλλά και σκουπίδια. Σε εκείνο που είμαι αισιόδοξη είναι η επιτροφή του βινυλίου». Ενα βράδυ στο μαγαζί, ενώ παίζει βινύλια, ανάβουν μπροστά της φλας από τον κόσμο που ήθελε να απαθανατίσει τη στιγμή. «Σαν να θεωρούσαν ότι παίζοντας βινύλιο κάνω κάτι. “Συνέχισε να παίζεις βινύλια”, μου φώναζαν».

Τι θα έλεγε σε ένα νέο παιδί που ονειρεύεται να γίνει dj; «Να το κάνει», απαντάει. «Χρειαζόμαστε νέο αίμα γενικά. Να ψαχτεί όμως μέσα από τη γνώση, να βάλει στόχους και να έχει επικοινωνία με τον κόσμο. Να μην ξεχνάει πως χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια και ότι εκεί έξω η προσφορά είναι μεγαλύτερη από τη ζήτηση. Και, βασικά, να μην απογοητεύεται διότι μόνο έτσι θα επιτύχει. Στους επιχειρηματίες και το κοινό λέω, απλά, να εμπιστεύονται τον άνθρωπο που βρίσκεται στη θέση του dj».



Διαβάστε το τελευταίο τεύχος

Metropolis Ιούλιος 2016

M appΣελίδα του app →

m.app
  • Κατεβάστε το app
  • App Store
  • Google Play
  • Windows Phone Store

Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter για να λαμβάνετε όλα τα τελευταία άρθρα