Ημερολόγιο εικοσαετίας

Από την Κύπρο στην Αμερική και από εκεί στην Αθήνα, ο μουσικός και συνθέτης Σταύρος Λάντσιας έχει διανύσει περίπου 20 χρόνια δημιουργικής πορείας στη μουσική σκηνή της χώρας. Με δίπλωμα ενορχήστρωσης (Bachellor of Music Degree in Commercial Arranging) από το Berklee College of Music της Bοστόνης και πολλές διακρίσεις, έχει συνεργαστεί με τους σημαντικότερους καλλιτέχνες της Eλλάδας και μετρά τρεις προσωπικές δουλειές, την «Επιστροφή» (1999), το «Ταξίδι μιας Νότας» (2002) και το «Ημερολόγιο Ονείρων» (2011). Πρόσφατα, η τελευταία του δουλειά κυκλοφόρησε σε συλλεκτική έκδοση διπλού βινυλίου 180g και αυτή ήταν η αφορμή για να τον συναντήσουμε. Βρεθήκαμε στον ζεστό και φιλόξενο χώρο του Gazarte, όπου ο Σταύρος Λάντσιας άνοιξε το προσωπικό του σημειωματάριο και μοιράστηκε με τη “Metropolis” μουσικές ιδέες, μελωδίες και όνειρα…

«Επανακυκλοφορώ το ‘Ημερολόγιο Ονείρων’, γιατί είναι μια ευκαιρία το κοινό να απολαύσει τη μουσική και να συγκεντρωθεί στο έργο», σχολιάζει για τον δίσκο τον οποίο θα παρουσιάσει αύριο Σάββατο 27 Απριλίου στον ΙΑΝΟ και στις 24 Ιουλίου στο Μουσικό Προαύλιο του Badminton. Στο ενδιάμεσο, και συγκεκριμένα στις 30 Ιουνίου, επιστρέφει με τα ΚΡΟΤΑΛΑ στον Πύργο Βασιλίσσης (Πάρκο Τρίτση), σε μια συναυλία που διοργανώνει ο Σύλλογος «Οι Φίλοι της Μουσικής». «Αποφάσισα να κόψω 500 μόνο κομμάτια», συνεχίζει. «Με τη συλλεκτική έκδοση θα προσφέρεται δωρεάν το cd, καθώς και download card για νόμιμο κατέβασμα σε computer, iPad ή smartphone». Με αφετηρία, λοιπόν, τις δέκα συνθέσεις του Σταύρου Λάντσια και τις δύο διασκευές του σε μελωδίες του Μάνου Χατζιδάκι που περιλαμβάνει το «Ημερολόγιο Ονείρων», ταξιδέψαμε λίγο πίσω… στις δικές του αναμνήσεις.

«Μεγάλωσα με πολλή μουσική στο σπίτι μου και έπαιζα σε πολλές μπάντες, από έντεχνο μέχρι ροκ τραγούδι. Αυτοσχεδίαζα επίσης πολύ μόνος και μάλιστα, θυμάμαι ότι παρακολουθούσα κάθε μέρα στις 6 μμ. στην κρατική τηλεόραση τον ‘Ροζ πάνθηρα’. Το μουσικό θέμα του Henry Mancini ήταν πραγματικά το πρώτο μου τζαζ άκουσμα», μου διηγείται ο Σταύρος για τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια και συνεχίζει αποκαλύπτοντας σημαντικές μικρές λεπτομέρειες για τις μετέπειτα επιλογές τους. «Οι φίλοι μου με φώναζαν Bruno, επηρεασμένοι από την αμερικανική τηλεοπτική σειρά ‘Fame’ και το αγόρι με τα κατσαρά μαλλιά που έπαιζε πιάνο. Μάλιστα, εγώ είχα εντυπωσιαστεί τόσο από το κλίμα στη συγκεκριμένη σειρά, όπου οι μουσικοί έβγαιναν και έπαιζαν στον δρόμο, που ομολογώ πώς τότε άρχισα να ψάχνομαι για την Αμερική. Το Berklee κάπως έτσι ήταν… Mε την έννοια μιας κοινότητας και μιας κολεκτίβας μουσικών από όλο τον κόσμο».

Ο Σταύρος θυμάται με ενθουσιασμό τα χρόνια στο πανεπιστήμιο, όπου η συνεργασία και η συναναστροφή με χιλιάδες μουσικούς διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό αυτό που είναι σήμερα. «Στη διάρκεια των σπουδών, έπαιζα σε γάμους για να βγάλω κάποια χρήματα, όπως και άλλοι συμφοιτητές μου. Βέβαια, οι περισσότεροι έπαιζαν σε ελληνικούς γάμους. Εγώ, αντίθετα, επέλεγα τους αμερικανικούς με σκοπό να αποκτήσω εμπειρία στην αμερικανική τζαζ μουσική. Παρόλα αυτά, και παρά το υψηλό επίπεδο διδασκαλίας, πιστεύω ότι βασικό ρόλο στην πορεία του μουσικού παίζουν το ταλέντο και ο χαρακτήρας».

Το 1992 επιστρέφει στην Ελλάδα όπου ζει και δημιουργεί τα τελευταία χρόνια. «Αρχικά επέστρεψα γιατί δεν πίστευα ότι ήμουν τόσο καλός για να μείνω στην Αμερική. Εκεί το σύστημα αφομοιώνει τα πάντα και αυτό επηρεάζει και τη μουσική. Δεν είναι τυχαίο ότι οι συνθέσεις που έγραφα όσο ήμουν εκεί είχαν πιο αμερικανικό ύφος. Στην Ελλάδα κατάφερα να παντρέψω την αμερικανική μουσική με την κλασική παιδεία και την ελληνική αύρα. Εδώ εμπιστεύτηκα τον εαυτό μου».

Αν και η ορχηστρική μουσική δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη στην Ελλάδα ως άκουσμα και ο Σταύρος γνωρίζει ότι δεν απευθύνεται στην πλειονότητα, τα τελευταία χρόνια οι συνθέσεις και οι δισκογραφικές δουλειές του χαίρουν μεγάλης αποδοχής και κλέβουν τις εντυπώσεις.

«Με ενδιαφέρει η δουλειά μου να μείνει στον χρόνο. Ομολογώ, βέβαια, ότι με πιάνει ένα παράπονο μήπως επαναλαμβάνομαι. Με το πέρασμα του χρόνου, όμως, εξελίσσομαι στον τρόπο που συνδυάζω τα όργανα στις εμφανίσεις μου. Ο τρόπος που στήνω τα live μου είναι ένας συνδυασμός γραμμένου υλικού και αυτοσχεδιασμών με τους μουσικούς μου. Ομως δεν με ενδιαφέρει να διαφημίσω την τεχνική μέσα από τη μουσική μου. Οσο δύσκολη και αν είναι, οφείλω να την παρουσιάζω με απλότητα. Σκοπός μου δεν είναι να εντυπωσιάσω, αλλά να συγκινήσω».

Ο Σταύρος Λάντσιας, ενώ αγαπά το κέντρο της πόλης γιατί, όπως μου λέει, του θυμίζει το κέντρο της Βοστόνης, όπου μουσικοί κυκλοφορούσαν με τα όργανά τους παντού, έχει επιλέξει να κατοικεί στον Γέρακα μαζί με τη γυναίκα του. Καθώς περιγράφει την καθημερινότητά του, μου αποκαλύπτει ότι είναι μανιακός τενίστας και στην ερώτησή μου αν θα μπορούσε να φανταστεί τον εαυτό του διάσημο τενίστα αντί για μουσικό, αποκρίνεται αστειευόμενος: «Οχι, δεν είμαι τόσο καλός». Ομως το άθλημα αποτελεί για εκείνον έναν πολύτιμο τρόπο για να χαλαρώνει.

Παράλληλα με τη μουσική του, παραδίδει μαθήματα κυρίως σε συνάδελφους μουσικούς, τα οποία και αντιμετωπίζει σαν συνεργασίες. «Το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να τους ζητήσω να μου προτείνουν εκείνοι μουσική. Το σημαντικό για εμένα είναι να αναζητάς τη μουσική της γενιάς σου. Συνήθως μέσα από τους μαθητές μου αυτό ανακαλύπτω». Με παρόμοιο τρόπο αντιμετωπίζει και την έννοια του γκρουπ, άλλωστε οι “Human Touch” μετρούν πια περίπου 15 χρόνια πορείας που ο ίδιος τα παραλληλίζει με «έγγαμο βίο».

«Δεν νομίζω να είχα φίλους αν δεν είχα μπάντα. Περνάω αμέτρητες ώρες με τους μουσικούς που συνεργάζομαι. Με τον Γιώτη Kιουρτσόγλου και τον David Lynch από τους ‘Human Touch’, ας πούμε, νιώθουμε πια σαν παντρεμένοι που έπειτα από πολλά χρόνια έχουν συμφωνήσει να βλέπουν και άλλους. Ολοι ερχόμαστε ανανεωμένοι από τα δικά μας project και μαζί πειραματιζόμαστε αρκετά. Βασική προϋπόθεση, βέβαια, στο γκρουπ είναι να υπάρχει καταρχήν μουσικός σεβασμός».

Προτιμά να ζει και να απολαμβάνει τη στιγμή, αλλά κάνει σημειώσεις και για τα άμεσα σχέδιά του. «Θα ήθελα να κάνω κάτι που δεν έχω δοκιμάσει μέχρι τώρα. Να παίξω σόλο πιάνο. Ισως πραγματοποιηθεί στη Γερμανία το 2014. Θα δούμε…»

 

Φωτογραφία: Σίσσυ Μόρφη



Διαβάστε το τελευταίο τεύχος

Metropolis Ιούλιος 2016

M appΣελίδα του app →

m.app
  • Κατεβάστε το app
  • App Store
  • Google Play
  • Windows Phone Store

Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter για να λαμβάνετε όλα τα τελευταία άρθρα