Αυτό σημαίνει αγαπάω…

Η Ελένη Καρακάση παίρνει το μικρόφωνο και παρέα με τον Δημήτρη Χρυσανθακόπουλο στο πιάνο παρουσιάζει τραγούδια που έχει επιλέξει ο Δημήτρης Χαλιώτης




Κάθε Τρίτη στο Χυτήριο θα παίζεται καλή ελληνική μουσική. Τόσο απλά. Τρεις νέοι άνθρωποι ένωσαν τις δυνάμεις τους για δεύτερη φορά και αποφάσισαν με μπροστάρη τον έρωτα να μας ταξιδέψουν σε αγαπημένα μουσικά μονοπάτια. Δικά τους και δικά μας. Η Ελένη Καρακάση παίρνει το μικρόφωνο και παρέα με τον Δημήτρη Χρυσανθακόπουλο στο πιάνο παρουσιάζουν τραγούδια που έχει επιλέξει ο Δημήτρης Χαλιώτης. Μια μουσική παράσταση από αυτές της παλιάς σχολής, με συγκεκριμένη δομή και συναίσθημα. Και με εκλεκτούς quests τον Αλέξανδρο Μπουρδούμη, τον Μιχάλη Μαρίνο, τον Αντώνη Λουδάρο και τον Θανάση Αλευρά. Αυτό είναι το «Είναι το στρώμα μου διπλό».

Οι τρεις τους είχαν παρουσιάσει με μεγάλη επιτυχία -και συνεχόμενες παρατάσεις- τη σεζόν που μας πέρασε τη θεατρική παράσταση «Κολοκύθα» σε κείμενο και σκηνοθεσία του Δημήτρη. «Η ‘Κολοκύθα’ ήταν το ωραιότερο πράγμα που έχω κάνει όσα χρόνια δουλεύω», μου λέει η Ελένη κατά τη διάρκεια της κουβέντας μας. Και την πιστεύω. Γιατί λάμπει το πρόσωπο της όταν θυμάται την αναζήτηση του πρίγκιπά της. Το άγχος και την ανασφάλεια που της προκαλούσε η μοναξιά του μονολόγου. Αλλά και τη χαρά των παραστάσεων και τον ενθουσιασμό του κοινού.

einai_to_strwma_mou_diplo

Αν και η συνάντησή μας έγινε με αφορμή την καινούργια τους δουλειά είναι αδύνατον να μην μιλήσουμε για την «Κολοκύθα» που τόσο αγαπούν (και υπόσχονται να παρουσιάσουν ξανά), την ελληνική μουσική, τους ηθοποιούς, τον έρωτα. Και ο τελευταίος είναι αυτός που κινητοποίησε μια τόσο όμορφη δουλειά. Αν δεν ήξερα τον Δημήτρη τόσο καλά θα τον ρωτούσα γιατί αποφάσισε τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή να καταπιαστεί με αυτό το θέμα. Αλλά όταν έχεις απέναντί σου ένα φίλο, όχι από αυτούς που βλέπεις συχνά επειδή έτυχε να δουλεύετε μαζί, αλλά από αυτούς που θαυμάζεις, γιατί κάνουν τόσα διαφορετικά πράγματα και να τα κάνουν όλα καλά… Από αυτούς που ελπίζεις να έχεις στη ζωή σου και όταν αφήσουν τη δημοσιογραφία για να αφοσιωθούν στο θέατρο ή τη μουσική… Σε αυτή την περίπτωση δεν ρωτάς τα αυτονόητα.

Ο Δημήτρης είναι ερωτευμένος. Χαμογελάει πλατιά και το απολαμβάνει. Και διαλέγει ερωτικά τραγούδια για όλους εμάς. Τραγούδια που μας πάνε «από τη λύπη στη χαρά και από τη χαρά στη λύπη», όπως λέει η Ελένη. «Ξεκινά με την τέλεια εκδοχή του έρωτα και ακολουθούν όλα τα κεφάλαια. Η χαρά, ο χωρισμός, τα πατώματα. Καταλήγει, όμως, με αισιόδοξο μήνυμα, γιατί είμαστε αισιόδοξοι άνθρωποι. Καλύτερα μόνος σου παρά με έναν ξενέρωτο», συνεχίζει η Ελένη γελώντας. Και όλα αυτά τα τραγούδια ενώνονται με κείμενα που έχει γράψει ο Δημήτρης αλλά μοιάζουν περισσότερο με αυτοσχεδιασμούς της Ελένης.

Προσπαθώ να σκεφτώ πώς μπορεί κάποιος να επιλέξει ερωτικά τραγούδια, όταν η ελληνική δισκογραφία έχει χιλιάδες τέτοια. «Είναι αγαπημένα μου τραγούδια και έχουν σχέση με αυτό που θέλω να πω κάθε φορά. Είναι έντεχνα ελληνικά, κυρίως παλαιότερα, που ο κόσμος αγαπάει και θα τραγουδάει μαζί μας». Μαθαίνοντας κάποια από τα τραγούδια του προγράμματος καταλαβαίνω ότι τα κριτήρια ήταν τελικά πολύ αυστηρά. Ξεχωριστά κομμάτια με ρετρό αισθητική. Από τον Θεοδωράκη και τον Χατζιδάκι μέχρι τον Καραμουρατίδη. Μελωδίες που αγαπάμε όλοι, αλλά και επιλογές «κρυφών» τραγουδιών. Μελωδίες χαρούμενες, αλλά και μελαγχολικές. «Είναι και δικά μου αγαπημένα τραγούδια τα περισσότερα. Αν και κάποια δεν τα ήξερα. Ο Δημήτρης έχει τεράστια γνώση στην ελληνική μουσική» λέει η Ελένη και ο Δημήτρης συμπληρώνει: «Δεν μου αρέσει να κάνω ένα πρόγραμμα μόνο με επιτυχίες. Θέλω να έχει βέβαια κάποια πατήματα, να μην είναι όλα άγνωστα στον κόσμο, αλλά έχω βαρεθεί αυτά τα προγράμματα που είναι σαν play list». Προσπαθώ να μάθω όσο περισσότερα μπορώ για το πρόγραμμα. «Πήρα κόκκινα γυαλιά», «Εξοδος κινδύνου», «Νύχτα μαγικιά», «Μεγάλες αγάπες». Εκμεταλλεύομαι τη φιλική μας σχέση και ζητάω από τον Δημήτρη μια αποκάλυψη. Αυτή έρχεται τελικά από την Ελένη. «Θα πούμε για πρώτη φορά ένα τραγούδι, που έγραψε τους στίχους ο Δημήτρης σε μουσική του άλλου Δημήτρη, του πιανίστα μας Δημήτρη Χρυσανθακόπουλου».

einai_to_strwma_mou_diplo3

Αρκετά όμως είπαμε για το πρόγραμμα, τα υπόλοιπα θα τα δούμε στο φουαγιέ του Χυτηρίου κάθε Τρίτη. «Το πιο βασικό πράγμα είναι ότι η Ελένη έχει κάτι που σε μαγνητίζει», μου λέει ο Δημήτρης. «Οπως είπε και ένας φίλος μου ‘είναι μάγισσα’. Κάνει κάτι στη σκηνή που σε κρατάει. Κάπως σε κοιτάει, σου κλείνει το μάτι και μαγεύεσαι. Ειδικά φέτος δεν ασχολήθηκα καθόλου με το πώς η Ελένη θα πει τα ενδιάμεσα κείμενα», συνεχίζει ο ίδιος. «Αν και δεν γνωριζόμαστε πολύ καιρό με ξέρει πολύ καλά», σχολιάζει η Ελένη.

Αναρωτιέμαι πώς προέκυψε η συνεργασία τους στην «Κολοκύθα». «Η Ελένη δεν μου ήταν τελείως άγνωστη», αναλαμβάνει να μου εξηγήσει ο Δημήτρης. «Την ήξερα αλλά είχα χρόνια να τη δω στο θέατρο. Πήγα και είδα το μιούζικαλ ‘Αυτή και αυτή’ στο Αγγέλων Βήμα πρόπερσι και είπα αυτή είναι που πρέπει να παίξει την ‘Κολοκύθα’». Κάπως έτσι, πολύ δειλά στην αρχή, ξεκίνησαν οι πρόβες. «Αυτό που με άγχωσε πιο πολύ στην ‘Κολοκύθα’ ήταν αυτή η αίσθηση του μονολόγου», εξηγεί η Ελένη. «Στο πρώτο κείμενο που διάβασα υπήρχε περισσότερο πρόζα και λιγότερο τραγούδι και ζήτησα από τον Δημήτρη να το ισορροπήσει, από δική μου ανασφάλεια. Δεν είχα ξανακάνει κάτι παρόμοιο. Τα τραγούδια είναι πιο εύκολη μορφή έκφρασης για εμένα. Εχω τραγουδήσει πολλές φορές μόνη μου με ένα πιάνο, αλλά τον λόγο τον φοβόμουν. Τελικά το γούσταρα τρελά. Αυτό που κάνω φέτος είναι περισσότερο στα νερά μου, αλλά η ‘Κολοκύθα’ με βελτίωσε σαν ηθοποιό. Την αγάπησα πολύ».

Η συζήτηση πηγαινοέρχεται από το «Είναι το στρώμα μου διπλό» στην «Κολοκύθα» αλλά και το μιούζικαλ «Η Μαρινέλλα συναντά την Βέμπο» στο οποίο συμμετέχει η Ελένη. Η ίδια έχει ξεκινήσει από το τραγούδι και μάλιστα το κλασικό. Εχει περάσει από ωδεία, χορωδίες, την θεατρική ομάδα της Κάρμεν Ρουγγέρη, τη Λυρική Σκηνή, το Εθνικό Θέατρο, τα μπουζούκια. «Ξεκίνησα να σπουδάζω υποκριτική για να ενισχύσω το κλασικό τραγούδι», μου λέει η ίδια. «Το πιο δύσκολο είδος από όλα είναι η όπερα. Οι άνθρωποι είναι ταγμένοι σε αυτό που κάνουν. Οταν είδα πόσο ασκητική ζωή χρειάζεται αυτό το είδος, αποφάσισα ότι δεν είναι για εμένα», συνεχίζει γελώντας. Είχε μπει όμως ήδη μέσα της το μικρόβιο του θεάτρου. «Τις πρώτες μου δουλειές τις έπαιρνα επειδή ήμουν καλή στο τραγούδι», παραδέχεται. Αλλά μετά την τηλεόραση και τη συμμετοχή της σε δύο πολύ αγαπημένες σειρές, το «Η ώρα η καλή» και το «Λάκης ο γλυκούλης», οι προτάσεις για μιούζικαλ σταμάτησαν. «Το τελευταίο μεγάλο μιούζικαλ που έκανα πριν από τη Μαρινέλλα ήταν το ‘Βίκτωρ Βικτώρια’ με τη Μιμή Ντενίση. Πάντα όμως παράλληλα με το θέατρο, τραγούδαγα. Φέτος μετά από 12 χρόνια πέρασα ξανά οντισιόν».

einai_to_strwma_mou_diplo2

Κάπως έτσι φτάσαμε να μιλάμε για τη δύσκολη δουλειά των ηθοποιών, την επώδυνη διαδικασία της οντισιόν, τους χαμηλούς μισθούς. Η Ελένη άλλωστε θεωρεί τους ηθοποιούς τα καλύτερα παιδιά. «Εχω δουλέψει με ηθοποιούς, με τραγουδιστές της Λυρικής, με τραγουδιστές στα μπουζούκια, με μουσικούς, με χορευτές της Λυρικής, με όλους. Ολοι είναι μια χαρά παιδιά. Οι ηθοποιοί όμως είναι από τα καλύτερα παιδιά. Και από τους λιγότερο πληρωμένους καλά». Αλλά ας μη μείνουμε στα δύσκολα. Αλλωστε η αφορμή για αυτή τη συζήτηση ήταν ο έρωτας. Ας μείνουμε σε αυτόν. Και ας τον τραγουδήσουμε όλοι μαζί αυτή την Τρίτη (4/2) και όλες τις Τρίτες του Φεβρουαρίου στο Χυτήριο.

Χυτήριο (Ιερά Οδός 44 – δίπλα στο μετρό Κεραμεικός)
Παραστάσεις: 4, 11, 18 και 25 Φεβρουαρίου
Εναρξη: 21.00
Εισιτήρια: 5 ευρώ
Τηλ. κρατήσεων: 210 3412313



Διαβάστε το τελευταίο τεύχος

Metropolis Ιούλιος 2016

M appΣελίδα του app →

m.app
  • Κατεβάστε το app
  • App Store
  • Google Play
  • Windows Phone Store

Newsletter

Εγγραφείτε στο Newsletter για να λαμβάνετε όλα τα τελευταία άρθρα